Prinses Máxima houdt nog veel verborgen

Prinses Máxima vierde op 17 mei haar 37ste verjaardag. ,,We houden het rustig", verklapte koningin Beatrix tegen de pers in Estland.

Over de prinses als ‘fenomeen en icoon’ is een boek verschenen. Hoe minder we van haar weten, hoe beter het is, meent schrijver Piet Lekkerkerk.

Een paar welgekozen woorden en veel zwaaien en glimlachen waren zeven jaar geleden voldoende om de Nederlandse harten te doen smelten voor de Argentijnse verloofde van prins Willem-Alexander. Sinds haar huwelijk en de geboorte van drie gezonde dochters voert prinses Máxima steevast de - overigens weinig zeggende - populariteitspolls aan.

Maar ongenaakbaar is ze niet, zoals politicus Geert Wilders vorig jaar demonstreerde toen hij Máxima’s opmerkingen over integratie en het Nederlanderschap afdeed als ‘politiek correcte prietpraat’.

Dat was misschien nog niet zo pijnlijk, maar toen de Bond van Oranjeverenigingen zich schaarde in het koor van critici, werd er in de prinselijke woning in Wassenaar even zorgelijk gekeken. Máxima heeft krediet, maar het is niet ongelimiteerd, zo bleek.

In zijn boek ‘Het fenomeen Máxima’ vraagt royaltyjournalist Piet Lekkerkerk zich af of er wel een goed beeld bestaat van de prinses. Zijn antwoord is ontkennend.

,,Kennen, nee, dat zou ik niet durven zeggen. Het vreemde is dat dat betekent dat ze haar rol dan goed vervult. Ze is geen idool of eendagssterretje dat haar hele ziel en zaligheid blootgeeft in ruil voor wat aandacht van de media en de verkoop van wat cd's", schrijft Lekkerkerk, die de Oranjes de afgelopen tien jaar intensief heeft gevolgd voor het maandblad Vorsten.

Dat hij de prinses in de loop der jaren maar een beetje heeft leren kennen is terug te vinden in het zakelijke epistel dat hij neerpende over Máxima. Hij deed geen eigen navorsingen, zoals twee Argentijnse journalisten op dit moment met meer vallen en opstaan en onder geklaag over tegenwerking van Máxima’s vrienden en familie proberen te doen.

Meer dan de helft van het boek is dan ook een kritiekloze herhaling van reeds bekende feiten en feitjes. Waarom ze een fenomeen of icoon is, wordt niet echt duidelijk. Dat ze veel aandacht trekt, was al bekend.

Lekkerkerk probeert aan te tonen dat de prinses niet stil zit: ,,De vraag naar Máxima in het land is groot, zij moet haar tijd verdelen tussen haar kinderen, haar werkzaamheden voor microfinanciering en haar overige verplichtingen." Vervolgens geeft hij een overzicht van haar werkzaamheden in de eerste helft van 2006.

Daaruit blijkt eerder het tegendeel: tegenover zestig werkdagen in de maanden januari, februari en maart staan zeventien openbare verplichtingen, inclusief het foto-uurtje tijdens de ski-vakantie in Lech en de winterspelen in Turijn. Er zijn mensen die voor veel minder veel meer doen, maar wat Máxima op kantoor en achter de schermen doet, blijft ook voor Lekkerkerk verborgen.

Pas wanneer de chronologie en stille bewondering voor Máxima worden losgelaten, wordt het boek interessant. ,,Máxima wordt vaak ook een belangrijke rol toegedicht als het gaat om het veiligstellen van de toekomst van de monarchie. Haar flair, haar charme en haar uiterlijk zouden de populariteit van de monarchie enorm hebben doen stijgen. Dat klinkt allemaal leuk, maar zonder afbreuk te willen doen aan Máxima's kwaliteiten, is het van weinig belang", geeft de auteur een lesje staatsrecht en damt hij de Máximania in.

Het gaat straks in het staatsbestel om Willem-Alexander, niet om zijn echtgenote. Máxima heeft nog het meest te vrezen van onwetendheid en onzorgvuldigheid, over haar taken, rechten en plichten, stelt Lekkerkerk met een blik op de nabije toekomst.

,,Daar is op zich nog iets aan te doen. Maar ongegronde beschuldigingen kunnen ook voortkomen uit desinteresse en dat is voor Beatrix c.s. alleen te bestrijden door stug door te gaan op de manier zoals ze nu doen. En dan maar hopen dat het overkomt", verloochent hij uiteindelijk niet zijn achtergrond bij een royaltyblad.

© GPD; Foto's: © Frank van Beek, Capital Photos; GPD, AP, Royalblog

* Piet Lekkerkerk: ‘Het fenomeen Máxima, de vrouw, de icoon, de koningin in spe’, Uitgeverij Conserve, 17,95 euro.

Piet Lekkerkerk schreef eerder Paleis Noordeinde (1991), Koninginnedag met Beatrix (1997) en werkte mee aan de Winkler Prins Encyclopedie van het Koninklijk Huis (2005). Samen met Han van Bree schreef hij De Oranjes, een Rijksmuseum-Dossier (2006).