Nieuw boek over Máxima: meer dan een 'beetje dom'

'Mijn leven is een open boek'. Voor pikante onthullingen over haar jeugd was prinses Máxima niet bang, zei ze vorig jaar over de 'spraakmakende' biografie waar twee Argentijnse journalisten toen al aan werkten. Het boek zou niet eerder onthulde feiten presenteren over haar jeugd en liefdesleven. Willem-Alexander was zéér benieuwd, hij keek er zelfs naar uit. Maar de hooggespannen verwachtingen worden door Gonzalo Álvarez Guerrero en Soledad Ferrari niet ingelost. Twee jaren speuren heeft meer fouten dan feiten opgeleverd. Nieuws, controleerbaar en juist, staat er niet in: op honderd kilometer van de Middellandse Zee laten ze Máxima zich koesteren in de koele wind van zee... 

* Cover van La Nación, zondag 29 maart, met voorpublicatie uit het boek.

Het wemelt van de 'slordige' en domme fouten, zoals aangegeven op een aparte lijst.

* pagina uit La Nácion, 29 maart 2009.

Van de Raad van State - 'Máxima's stem daarin weegt zwaar', p 245 -en de financiering van het koningshuis hebben de schrijvers bijvoorbeeld geen benul. Maar ter vergoelijking: daar snappen Kamerleden ook weinig van, zoals SP'er Ronald van Raak onlangs in roddelblad Story demonstreerde toen hij sprak over alle gratis privévluchten. Máxima's salaris is in elk geval geen 825.000 euro (p 163) of 893.000 euro (p 235), maar 241.000 euro. En het financieel statuut is niet begin 2009 afgeschaft (p 238). Vraag is of uitgever en eindredacteur van de Nederlandse uitgave al deze onzin er niet uit hadden moeten halen. Een goede uitgever wél.

Kwalijker wordt het wanneer de gang van zaken rond de verloving en het huwelijk van Máxima Zorreguieta aan bod komt: Premier Wim Kok bepaalde de huwelijksdatum (p 151), koningin Beatrix liet in de huwelijkse voorwaarden onder meer opnemen dat Máxima 'de Kroon een opvolger moest schenken' en zij bepaalde ook de namen van de prinsesjes (p 162). 'De namen stonden al vast', aldus de Argentijnse journalisten (p 252), en Máxima had ook anderszins 'over de toekomst van de baby weinig te zeggen.' 

Koningin en RVD stelden zich tot taak Máxima 'van een andere identiteit te voorzien. Beroofd van haar Argentijnse achtergrond werd ze veranderd in een icoon van de Oranjes' (p 153). De RVD zal er van opkijken, maar de dienst gaf zelfs 'bevelen' aan de verloofde van de prins (p 153). Koningin Beatrix overigens koos de trouwjurk, 'die Máxima zelf nooit zou hebben gekozen' (p 175). Zou het allemaal écht?

* Voorpublicatie in La Nación, 29 maart 2009.

De eerste ontmoeting in 1999 tussen Alexander en Máxima verliep volgens de auteurs ook heel anders dan Willem Alexander en Máxima er zelf over hebben verteld. De Argentijnse versie: Máxima had vooraf al een oogje op de prins, die háár foto al had gezien. Ze waren gekoppeld door een gezamenlijke vriendin, Cynthia Kaufmann (p 127).

En Alexander greep in Sevilla meteen naar Máxima's billen. Dat klinkt toch wat anders dan de versie van het paar zelf, en die alleen al door de woede van de prins over het feit dat de hem onbekende Máxima hem toen fotografeerde, authentieker overkomt. Het paar vertelde dat tien jaar geleden - zouden anderen het beter weten?

'Máxima is verschrikkelijk jaloers' valt te lezen (p 206). En dat heeft de relatie herhaaldelijk onder druk gezet aldus de schrijvers (p 141), die duidelijk meeliftten met de Nederlandse roddelbladen - die ze naar eigen zeggen nota bene als één van hun bronnen hebben gebruikt. Wanneer de prins Emily Bremers af en toe ontmoette, was Máxima 'woedend' en de RVD adviseerde zwemster Inge de Bruijn zelfs om tijdens de Olympische Spelen van 2008 in Peking uit de buurt te blijven van Willem-Alexander (p 209). 

In een échte biografie wordt een gebrek aan kennis niet gecompenseerd door royaal gebruik van de eigen verbeelding. Maar Álvarez en Ferrari hebben daar geen enkele moeite mee. Alsof ze zelf in de keuken stonden bij de familie Zorreguieta of meereden in de auto over de pampa's, laten ze Máxima en haar ouders keer op keer aan het woord. Romantisering noemen ze dat, om de leesbaarheid te vergroten, zoals ook in het voorwoord wordt verklaard. De betrouwbaarheid verdwijnt er echter mee.

Zo beschrijven ze in detail hoe Máxima's ouders op kosten van Beatrix in het Londense Ritz hotel kijken naar de reportage van het huwelijk waarbij Jorge Zorreguieta niet welkom was. Vader en moeder moesten ervan huilen. Alleen wáren Máxima's ouders op 02-02-02 helemaal niet in Londen, laat de RVD desgevraagd weten. Ook beweren de biografen _ ze noemen het een 'onopzettelijke dwaling' _ dat Máxima 's cv zoals die staat op de website van het Koninklijk Huis niet klopt.

Haar stage bij de Mercado Abierto Bank zou twee jaar later hebben plaatsgevonden dan het cv meldt, en wel in een periode dat die bank geleid werd door iemand die later als gangster is ontmaskerd (p 105). ,,Klopt niet, het cv is correct", zegt de RVD namens de prinses. Mercado Abierto bevestigde dat maandag 30 maart: de prinses heeft in 1989 enkele maanden voor het bedrijf gewerkt. Niet erna. Overigens berichtte De Groene Amsterdammer op 16 maart 2002 over mogelijke connecties van vader Jorge Zorreguieta met de bank en de van witwassen van geld beschuldigde bankier Ducler. Het weekblad verwachtte zelfs dat Máxima daarvoor nog wel eens voor de rechter moest verschijnen.

De schrijvers suggereren dat ‘media die de sterkste band hebben met het koningshuis’ de mythe naar buiten brachten van een rijke Argentijnse aristocrate' en dat die media in New York gingen kijken hoe Máxima had geleefd als ‘koningin van de jetset’. Er zou geschreven zijn over de talrijke raspaarden van vader Zorreguieta. Verhalen die in de krantenarchieven en eerdere boeken over Máxima (van Piet Lekkerkerk bijvoorbeeld) niet zijn terug te vinden. De twee Argentijnen creëren eerst een beeld van Máxima dat er in de Nederlandse media dat er nooit is geweest is, om dat vervolgens te kunnen 'corrigeren'.

* Over de stijl van Máxima, uit het boek 'Ontwerpers van Oranje', in La Nación

Over de Argentijnse jaren weten Álvarez en Ferrari uiteindelijk weinig opzienbarends te melden, voor zover hun gegevens wél betrouwbaar lijken. 'Haar vormalige liefdesleven zou nooit het Guinness Book of Records halen' noteren ze enigszins smakeloos. Er wordt wel een trits ex-vriendjes genoemd, maar geen van hen komt - anders dan in de door de schrijvers bedachte citaten - zelf aan het woord. Er is niet nagegaan wat van hen terecht is gekomen. Dat zou toch aardig zijn geweest ten aanzien van Dieter Zimmermann, de man wiens naam op het naambordje prijkte van de woning die Máxima in New York bewoonde voor haar ontmoeting met Willem-Alexander.   

De schrijvers klaagden herhaaldelijk over het gebrek aan medewerking van Máxima's familie en vrienden. Maar dat kan niet de reden zijn waarom zoveel controleerbare details niet kloppen. Het wachten is op een degelijke biografie over Máxima.

© GPD, HJ. Met bijzondere bijdragen van derden.; Foto's: © GPD, DPP, La Nación. Zie ook: boek in de wereldpers.