Prins Bernhard liet zich zijn dromen uitleggen

Karin de Korte-Munk, droomanaliste en echtgenote van oud-vicepremier Rudolf de Korte, sprak tussen 1996 en 2004 vele malen met prins Bernhard. Aanleiding voor deze gesprekken waren de dromen van prins Bernhard en de duiding die zij daar samen met hem aan gaf.

'Hallo,’ zei hij, met een intonatie die ik nog vaak zou horen, ‘hallo, zullen we het dan maar doen?’
Pardon? ‘Wat doen, koninklijke hoogheid?’
Hij schaterde van het lachen.
Nou, gewoon, mijn dromen uitleggen.’
Maar hoe stelt u zich dat voor?’
Jij komt naar Soestdijk en we gaan dromen uitleggen. Eenvoudig, basta.’

Van de ontmoetingen maakte Karin de Korte-Munk aantekeningen, eerst alleen als notities voor haarzelf, maar later ook om er, met instemming van de prins, een boek over te kunnen schrijven. Haar observaties geven een beeld van een opgewekte prins, die de touwtjes graag in handen had: ‘Zeg eens, hoe vaak ben jij vreemdgegaan?’Maar ze laten ook haarscherp zien hoe de prins zijn laatste, kwetsbare dagen in het paleis doorbracht.

Aanvankelijk gingen de gesprekken alleen over de dromen van prins Bernhard: over zijn liefde voor dieren, zijn broze gezondheid en zijn moeder. Maar al snel vertrouwde hij zijn gesprekspartner steeds meer toe: ‘Ach mensch, ik leg mijn hele ziel voor jou bloot.’Over prins Willem-Alexander: ‘Hij neemt ook risico’s, dat herken ik wel in hem.’

Over zijn vrouw Juliana: Ik kan alleen iets met een vrouw beginnen als zij bij mij ook een vonk doet aanslaan. En dat deed Juliana.’Over zijn somberheid: ‘Ze zeggen allemaal dat ik nooit depressief ben. Nou, dat is wel het geval. Als alles tegenloopt heb ik er soms totaal genoeg van. Dan denk ik: je kunt nu van het dak springen. Of je gaat naar de dokter en vraagt om pillen.’

Basta is - aldus het persbericht van de uitgever - een unieke, met veel humor en vaart geschreven kroniek van de laatste jaren van prins Bernhard.  Het is het verslag van een vrolijk tweegesprek -‘Wat ben je toch een kreng, je spreekt me steeds tegen, dat ben ik niet gewend’–, maar ook het ontroerende portret van een oude man in een groot paleis, die meer met zijn innerlijke leven bezig was dan zijn biografen konden weten.

Karin de Korte-Munk is psycholoog, gespecialiseerd in droomanalyse. Ze schreef diverse boeken, waarvan twee over dromen. 
 
*  Basta, De laatste jaren van een droomprins, door Karin de Korte-Munk, verschijnt 18 november 2010 bij Uitgeverij Atlas.€16,95, 160 pagina’s.

Comments

[Geplaatst door: Tirza]

Belachelijk dit boek, sorry hoor. DROMEN uitleggen? Kan het nog maffer. Bovendien had mevrouw de Korte deze verhalen voor zich moeten houden. Maar ja, ze was ook altijd nogal gek op aandacht toen haar man in de politiek zat.

Typisch dat prins Bernhard hiervoor toestemming zou hebben gegeven. Je vraagt je af waarom. Lijkt erop dat ie in zijn laatste jaren wanhopig was om toch maar vooral uitsluitend positief herinnerd te worden.

[Geplaatst door: Hr. L.H.M. Peters]

Ik heb het gekocht en gelezen; mevrouw schrijft dat ZKH niet aanwezig was op de begrafenis van Claus von Amsberg; een geloofwaardig boek derhalve.

NASCHRIFT
Bravo! Ik had er overheen gelezen - in mijn herinnering klopte het en was hij er niet bij. Een verdere bespreking volgt nog.

[Geplaatst door: Hr. L.H.M. Peters]

Weet u: ik wilde dit boek absoluut lezen; een andere kijk op Z.K.H. dé Prins der Nederlanden; misschien heb ik me toch vergist. De wens de vader van de gedachte? ZKH arriveerde bij de Nieuwe Kerk te Delft aan de arm van zijn dochter Prinses Irene. Hij ging niet mee de grafkelder in. Nadat Koningin Beatrix terugkeerde omhelsde ze haar vader.

Jeroen Krabbé gaf direct na het overlijden van ZKH een interview om zijn bezoekjes aan Soestdijk wereldkundig te maken. Pure ijdeltuiterij!
Mevrouw De Korte schrijft jaren later, uiteraard op verzoek van ZKH, een boek over pakweg 30 bezoekjes.
De Prins hoopte na zijn overlijden zijn moeder terug te zien; hield een leven lang van zijn vrouw; stond zelfs op het laatst een van zijn kamers af aan de Prinses die volslagen dement aan bed was gekluisterd.
Ze woonden dus samen in de Baarnse vleugel!
Allemaal mooi om te lezen; alleen wat is er van waar? Ingekleurd door pure ijdeltuiterij?

En dan dat eeuwige koude en warme Loo; Paleis het Loo (Prinses Wilhelmina) en Warmelo Prinses Armgard)
De eeuwige suggestie: de dochters van Soestdijk hadden een hekel aan de bezoekjes aan hun grootmoeder Prinses Wilhelmina.