De honden blaffen en huilen. Verder is het stil in Thimphu, de hoofdstad van Bhutan. Het is hier avond, vijf uur later dan in Nederland na het ingaan van de wintertijd, een half uur later dan in India. Het reisadvies was om oordopjes mee te nemen tegen het geluid dat de honderden zwerfhonden produceren.
Het boeddhistisch geloof verbiedt om de beesten - in alle stadia van gezondheid - af te maken. En daarom is Thimphu vergeven van viervoeters, die overal schooieren en die proberen te overleven.
Het hotel, het Jambayang resort, ligt op een heuvel boven de stad. Het complex is simpel, zeker vergeleken met het protserige Hyatt in Delhi. Maar daar maalt niemand om. Het uitzicht is schitterend (nog geen foto’s beschikbaar), en de berglucht is fris en verkwikkend.
Schitterend uitzicht op de Himalaya en Mt Everest tijdens de vlucht naar Bhutan
Het lawaai en de stank van Delhi lijken heel ver weg. De hoge temperaturen van de Indiase hoofdstad ook overigens. Zaterdagavond was de airco nodig, nu de elektrische kachel. Het is hier zeven graden. En in de hotelkamer is het niet veel warmer.
Eerder is geschreven dat Bhutan nerveus was over het bezoek. In 1993 was prins Charles hier en in 1997 de Zweedse koning, en verder zijn er, met uitzondering van een visite van prinses Sirindhorn van Thailand, geen koninklijke bezoekers geweest.
En zeker geen ‘royals’ met zo’n groot gevolg (24 man/vrouw) aan media. ,,We zijn onder de indruk, dat zovelen het koningshuis volgen en dat zovelen zijn meegekomen", zei een Bhutaanse official.
De aanvankelijke reserve leek aan het einde van de eerste dag al bijna verdwenen. Een prachtige maaltijd in de open lucht, bij een kampvuur, met Bhutaanse muziek en dans, en met Bhutaanse collega’s zorgde voor een unieke en ontspannen sfeer.
De ‘natives’ zijn blij met en trots op de belangstelling voor hun land, en nu de communicatiemiddelen redelijk tot goed werken, staan wij ook helemaal open voor de vriendelijkheid en gastvrijheid van de Bhutanen.
Maandag belooft andermaal een bijzondere dag te worden. Aan de ontvangst door koning Jigme Khesar gaat een traditionele processie vooraf binnen het paleizencomplex. Alles wat dit kleine land aan kleur heeft, is dan te zien.
De koning zelf daarentegen zal zich volgens verwachting niet laten zien, althans niet aan ons.
Kijk goed uit naar de programma’s van RTL, NOS, Blauw Bloed de komende dagen - want Bhutan laat zich alleen in beelden goed vertellen.
Na een nacht lang blaffen en dollen, moet de dag worden gebruikt om te slapen. Overdag hoor je in Thimphu geen hond - en overal op straat liggen en hangen de uitgebluste beesten.
© GPD; Foto's: beelden eerste dag bezoek, o.a. in klooster.
Trouw had het volgende commentaar op de toespraak van prins Willem-Alexander in India. De prins zou volgens de vertaling van de krant iets hebben gezegd over 'hedonisten'- daarover zei hij echter niets (HJ)
Gun de kroonprins de ruimte om zijn woorden in daden om te zetten
Is het echt teveel gevraagd om een veel over deze aardbol reizende minderheid met een luxe levensstijl een bijdrage te laten leveren aan de toekomst van deze planeet? Nee, dat is het niet.
Sterker nog, het ligt meer in de rede dat juist deze gezegende minderheid zich dubbel en dwars inspant om Moeder Aarde op orde te houden, waar zij zoveel aan te danken heeft. Alleen kroonprins Willem-Alexander, die deze retorische vraag had opgeworpen tijdens zijn bezoek aan India, had het niet aan de orde mogen stellen.
Dat wil zeggen, niet op deze manier. Nu riep hij met zijn uitspraak louter negatieve reacties op, zoals blijkt uit die op de website van deze krant. De kroonprins, zo werd hem van alle kanten ingewreven, behoort zelf tot die hedonistische minderheid die de wereld onbekommerd als haar achtertuin beschouwt zonder er in haar levensstijl blijk van te geven dat het lot van de Aarde haar ter harte gaat. Het geloof in de Oranjes met hun geldverslindende en voor het klimaat desastreuze poppenkast heeft voor mij het nulpunt bereikt, luidde een van de reacties.
Zoveel is duidelijk, de kroonprins had zijn boodschap vergezeld moeten laten gaan van een mea culpa, alsmede van een gebaar waaruit blijkt dat het hem ernst is. Maar zelfs dan is het de vraag of hij er mee weg was gekomen. In de ogen van zijn critici schiet ieder gebaar al gauw tekort, tenminste zo lang hij in een paleis blijft wonen en er een royale levensstijl op na blijft houden. Bovendien is er altijd nog de cynische constatering, dat het voor het lot van de wereld weinig uitmaakt of de superrijken nu wel of niet de pas inhouden.
Wat zich wreekt, reikt veel dieper. Burgers zijn beducht dat de rekening van het milieu op hen verhaald wordt. En het ergert hen dat ze die boodschap te horen krijgen uit de mond van een bevoorrecht iemand, ook al doet juist hij zijn uiterste best de bevoorrechte klasse voor het meebetalen van de rekening te interesseren. Men gelooft hem eenvoudig niet. Wat is het alternatief? Dat de kroonprins voortaan zijn mond maar moet houden? Het zou veruit de makkelijkste uitweg zijn. Maar daarmee ontzeggen we ons een prins, die zich de afgelopen jaren heeft ingezet voor het nijpende waterprobleem van deze wereld, een belangrijk recht.
Bovendien, uit de plannen van Al Gore (waar de prins naar verwees) is wel gebleken dat de burger niet beducht hoeft te zijn dat het oplossen van het milieuprobleem te koste van zijn zekerheden gaat. Kortom, waarom zouden we de prins de ruimte niet gunnen zijn woorden in daden om te zetten?
Geplaatst door: Commentaar Trouw op toespraak Alexander | maandag 29 oktober 2007 om 7:17:58 Europe/Amsterdam