Je wordt zeker ziek daar... of niet?

De waarschuwingen vooraf waren talrijk. Iedereen kende wel iemand die tijdens een bezoek aan India langere tijd had doorgebracht boven een stinkend gat in de grond, ook wel 'convenience' genoemd. Eten, hitte, bacteriën, vuil water, en nog zo wat redenen werden aangevoerd voor de onvermijdelijke 'Delhi belly'.

De KLM Travel Clinic in Den Haag had welgemeend advies, vrienden, collega's en familieleden ook. Twee koffers zouden mee moeten: één voor de kleren en één voor de reisapotheek, wc-papier en koekjes - als tenminste alle goede raad naar de letter zou worden opgevolgd.

De eerste kennismaking met Delhi betrof de oude stad; het leven speelt zich daar af op straat. Alle facetten van het leven, van mensen en dieren. Het is op zijn zachtst gezegd geen reclame voor 'van de vloer eten'. En een goede waarschuwing: pas op wat je aanpakt, eet en drinkt. Die buiktyfusinjectie was niet voor niets.

En inderdaad, ik ben goed ziek geworden in India. Boosdoener was echter niet de afwijkende hygiënenorm, maar de overvloed aan airconditioning in de hotels, restaurants en de gehuurde auto met chauffeur.

Buiten 35 graden, een paar uur rondlopen en flink bezweet raken, en dan pats, zeventien graden kouder, met een fikse, nu al dagen aanhoudende zware verkoudheid als gevolg. In de medicijnkist bevonden zich stom genoeg geen strepsils! 

En dat andere? (Nog) niet. De 'Europese' reiswijze zal daar zeker aan hebben bijgedragen. Goede hotels (rond de zestig euro per nacht - dat is duur voor India), de auto in plaats van bussen en treinen, goede restaurants in plaats van kraampjes (dhawa's) langs de weg, handen regelmatig desinfecteren, en verder het gezonde verstand gebruiken én (veel) geluk hebben. *

*) Dit was nog niet geschreven of de reisgenoot begon aan een door het lichaam opgelegde zwerftocht langs de niet zo reukvrije kleinste kamertjes van Kathmandu.