Het is nog vroeg vrijdagmorgen wanneer de trein naar Kapelle het station van Middelburg binnenrijdt. Het is droog en rustig. De meeste Oranjefans liggen nog op één uur. Alleen Oscar Meijer is ons hotel al een half uur voorbij gesneld, op weg naar zijn zorgvuldig uitgekozen plek langs de looproute van de koninklijke familie. Daar hoeft hij slechts een kleine zes uur te wachten op het voorbijkomen van de Oranjes. Een peuleschil voor de gemotiveerde fan.
Bij aankomst in Kappele blijkt tenminste één voorbereidende handeling ‘een beetje dom’ geweest. Een snelle blik uit het hotelraam in Middelburg en het raadplegen van teletekst leidden tot de conclusie dat de paraplu uit de tas kon. Zo’n ding zit maar in de weg en met al die strenge veiligheidsmaatregelen levert die misschien problemen of tenminste ‘gedoe’ op. Jammer alleen dat het in Kapelle - de gemeente waarvan Wemeldinge een onderdeel is - begint te regenen. En niet zo ‘zunig’ ook.
In het gemeentehuis van Kapelle een weerzien met collega’s, veteranen en nieuwkomers, vriend en vijand. Hier worden we aangelijnd: symbolisch met een polsbandje dat later toegang moet geven tot de wandelroute. ‘Wie zich niet gedraagt, pakken we het bandje weer af’, zegt de ons toegewezen cipier even vriendelijk als dreigend tijdens de aparte briefing in de persbus. Het is een voorrecht dat meelopen in de stoet, dit jaar meer dan ooit want eigenlijk had de beveiliging die aanwezigheid van de media willen schrappen.
Ons gezelschap telt zo’n zeventien deelnemers, van De Telegraaf tot Nederlands Dagblad, van PZC tot NRC Handelsblad. En niet te vergeten Marc van der Linden en Peter van der Vorst natuurlijk. Die worden later net zo royaal toegejuicht als de leden van de koninklijke familie. Als je tussen hen in gaat lopen, kun je even net doen alsof die spreekkoren voor jou zijn, maar verder lijkt het me knap irritant om zo over straat te moeten. De prijs van de roem, zullen we maar zeggen.
Meer dan een uur voor aankomst van de Oranjes wordt de pers gedropt bij het startpunt van de koninklijke wandeling in Wemeldinge. Het giet. Gelukkig heeft iemand een feesttent neergezet naast zijn huis waaronder geschuild kan worden. Een luxe die de duizenden langs de route niet hebben. Even voor tien uur moeten we er ook aan geloven. De kooi staat klaar, op gepaste afstand van waar de koninklijke bus moet stoppen. Jammer alleen dat de kooi - het persvak - nu net wordt ingericht vóór het al uren wachtende publiek. En dat klaagt. Terecht.
De Oranjes laten overigens op zich wachten. De helikopters moeten lager vliegen dan normaal en daardoor ook langzamer. Pas om kwart over tien verschijnt de bus. Van alle kanten worden paraplu’s aangereikt. Dat komt goed uit. Eind maart, toen in Middelburg de pers werd verteld over het programma voor Koninginnedag, heeft Jeroen Snel de Zeeuwse commissaris van de koningin Karla Peijs nog de raad gegeven doorzichtige paraplu’s klaar te houden voor een regenachtige dag. Zeventien plastic regenschermen hangen klaar. Maar omdat de familie vanuit de bus al wordt voorzien, kunnen de journalisten er eentje meenemen en gebruiken.
Van de wandeling door Wemeldinge krijgen de ‘achtervolgers’ niet veel mee. De instructie is simpel: de drie DKDB’ers die aan de pers zijn toegewezen, vormen een denkbeeldige lijn die niet mag worden overschreden op straffe van uitsluiting van het parcours. De lijn ligt steevast een paar meter achter de laatste ‘Oranje’ - vrijdag is dat meestal prinses Laurentien, die de rol van rode lantaarndrager moeiteloos overneemt van de afwezige prins Maurits. Wat de rest van de familie doet, waar ze zijn en aan welke spelletjes ze deelnemen, zien alleen de televisiekijkers. En de ANP-fotografen Robin Utrecht en Frank van Beek, die zich wel tussen het gezelschap kunnen bewegen.
Het woud aan paraplu’s en de gestaag neervallende regen maakt het overigens nog moeilijker dan anders. Van de versieringen en van het enthousiasme van het publiek merk en zie je in de achterhoede (‘kom op Laurentien, schiet nou eens op’ - het is niet alleen de adjudant die dat keer op keer in gebarentaal zegt) niet veel. ‘La Defance’ staat er op een bord boven de ‘Parijse straat’. Huisvlijt van een Wemeldinger die geen Franse les heeft gehad - La Defense heet dit ultramoderne deel van de Franse hoofdstad.
Koningin Beatrix zien we pas weer wanneer ze op de dijk loopt, vlak voor vertrek naar Middelburg. Dat levert het voor mij mooiste beeld van de dag op. Ze kijkt naar beneden en ziet Laurentien, Floris en Aimée nog druk handen schudden. De vingers gaan naar de lippen en met een fluitgebaar maakt Beatrix haar familieleden duidelijk dat ze moeten opschieten. Nog geen vijf minuten later zit iedereen in de bus. De persbus volgt de stoet. Op steeds groter wordende afstand want in de voorbereiding heeft kennelijk niemand eraan gedacht een bus te charteren die minstens net zo snel kan rijden als de Oranjebus….. ‘We komen wat later aan want deze bus kan niet harder’ vertelt de RVD-dame van dienst.
In Middelburg is het ondertussen droog. Dat scheelt. De paraplu’s blijven in de bus, de regenjassen gaan uit. Willem-Alexander die heel stoer als enige van de familie helemaal nat heeft laten regenen, is tijdens de rit vanuit Wemeldinge in de wasdroger geweest en ziet er weer helemaal fris uit. En dat is voor de volgers meteen het grote verschil met eerder op de ochtend: de familie is nu (beter) zichtbaar. Op grote afstand weliswaar - bij voorgaande Koninginnedagen was er ook contact mogelijk met de Oranjes - maar nu zijn ook anderen dan Laurentien en Constantijn te zien. Zo blijken prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven ook aanwezig te zijn….
Over het persvak op het Abdijplein is bij de generale repetitie veel te doen geweest. ‘Het zijn geen hooligans’ wordt over het persvolk gezegd. Maar het hoofd van de beveiliging is met geen tien Zeeuwse trekpaarden te vermurwen om de journalisten op het plein toe te laten zodat ze ook kunnen zien dat er babbelaars worden gegeten, kaas geproefd en kant geklost. Een hoekje net naast de poort kunnen ze krijgen, en daarvandaan valt niets te zien. RVD en gemeente kunnen hoog springen, of laag, dat maakt niet uit. Nee is nee. ‘And I only say this once…’
Die voorkennis - ik liep de generale repetitie mee - biedt opeens een onverwacht voordeeltje. Ik heb geen haast om op het plein te komen, zoals de niets vermoedende collega’s. De prinsen Bernhard en Pieter-Christiaan blijven onder de poort staan. Waar paarden zijn, zijn zij vanwege een allergie voor die dieren, niet. Een uitgelezen kans om even bij te praten. Over de helikoptervlucht, over de allergie (‘ook voor persmuskieten’ zegt PC), over de rol van de media (Revu noemt net deze week Bernhard ‘de nieuwe schavuit van Oranje’) en over deze Koninginnedag. Daarna gaan de prinsen naar het vederop staande publiek - Oscar Meijer is er blij mee.
Op de Nieuwe Burg, een van de smalste straatjes uit de koninklijke route, zijn na de generale repetitie een aantal onderdelen weggehaald. Voor publiek is er nauwelijks plek gelaten. Daar waar de koninklijke familie bijvoorbeeld in Groningen (2004) en Den Bosch (2007) door een golvende en soms zelfs kolkende menigte liep, staan nu maar een paar honderd mensen langs de kant - meer mag niet. Veiligheid boven alles. Het maakt het allemaal wat tam in vergelijking met voorgaande jaren. Na afloop blijkt ook dat er tienduizend toeschouwers minder zijn dan verwacht of gehoopt.
Pas op de Markt van Middelburg krijgen we zicht op de héle familie. Zo waar kunnen we nu ook iets dichter bij de prinsen en prinsessen komen, een voorrecht dat tot dan toe alleen de NOS-cameraploeg en verslaggever had. De kijkers thuis hebben al reacties en impressies gehoord van de Oranjes, de meewandelende media moeten het in de meeste gevallen zonder doen.
Wanneer burgemeester Koos Schouwenaar het koninklijk gezelschap bedankt voor de komst naar ‘Koninginnestad Middelburg’, zijn Margriet en Pieter al vertrokken naar Duitsland. Het publiek juicht nog één keer, en dan is het feest afgelopen. De Markt, waar maar weinig ruimte was gemaakt voor toeschouwers, stroomt snel leeg. Alleen voor de viswinkel, de bierpomp en de patatkraam staan rijen.
Ik ga nog even naar het Abdijplein om te zien wat zich daar afspeelt. Nu immers mag er wel worden rondgewandeld. © HJ; Foto's: RB HJ
Laatste reacties