,,Bij ons heeft de liefde het laatste woord gehad." De Belgische koningin Paola windt er geen doekjes om. Haar huwelijk met koning Albert heeft moeilijke tijden gekend. Beide echtelieden, die donderdag in privékring hun gouden bruiloft vieren, hebben lange tijd apart gewoond en stonden op het punt te scheiden.
Maar met hulp van familie en vrienden is het weer goed gekomen. ,,Nu zeggen we tegen elkaar dat we voor elkaar gemaakt waren. Nu zijn we echt gelukkig", aldus Paola.
Albert (75) en Paola (71) zijn het eerste Belgische koningspaar uit de geschiedenis dat de bijzondere mijlpaal haalt. Eind augustus is er op het kasteel van Laken een volksfeest met 68 andere koppels die ook op 2 juli 1959 zijn getrouwd.
Dan wordt meteen ook stilgestaan bij het zilveren huwelijksfeest later dit jaar van dochter prinses Astrid, het tienjarig huwelijk van Filip en Mathilde en, vooruit, ook het zesjarig huwelijk van jongste zoon Laurent. Dat gebeurt door echtparen uit te nodigen die op dezelfde dag zijn gehuwd als de prinsenkinderen.
,,Er bestaat geen magisch recept voor het welslagen van een huwelijk", aldus Paola in een interview ter gelegenheid van haar 65ste verjaardag. Maar het geheim voor succes kent ze inmiddels wel. ,,Ik denk dat een huwelijk standhoudt als er een wil aanwezig blijft om steeds opnieuw samen verder te gaan. Zoals ieder koppel hebben de koning en ikzelf heel gelukkige maar ook moeilijke momenten gekend."
Ook koning Albert erkent dat er problemen zijn geweest. Hij doet dat opmerkelijk genoeg in zijn kersttoespraak van 1999. Dat is het jaar waarin door een publicatie uitkomt dat hij een in 1968 geboren buitenechtelijke dochter, genaamd Delphine, heeft.
,,De koningin en ikzelf hebben teruggedacht aan zeer gelukkige periodes maar ook aan de crisis die ons paar dertig jaar geleden heeft doorgemaakt. Samen hebben wij - al heel lang geleden - die moeilijkheden overwonnen en hebben wij een diepe liefde en verbondenheid hervonden", zegt Albert.
Over de eerdere affaire zegt hij niets. ,,Daar wensen wij niet verder op in te gaan; zij behoort tot ons privéleven." Delphine Boël zal het huwelijksfeest van haar natuurlijke vader niet meevieren. De afgelopen jaren heeft ze luidkeels om erkenning gevraagd van Albert. ,,Ik ben niet uit op geld of een titel, maar ik wil dat mijn vader toegeeft dat ik besta en dat ik zijn dochter ben."
De roep om aandacht van de kunstenares heeft echter een tegengesteld effect. Terwijl de Belgische media haar alle ruimte geven, breekt de koning het eerder wel bestaande contact af. Ook Delphines moeder, Sybille barones de Selys-Longchamps, heeft van zich laten horen. Ze werkt aan haar memoires, maar die worden pas gepubliceerd na haar dood en die van koning Albert.
De Belgische prins Albert, jongere broer van de toenmalige koning Boudewijn, ontmoet de Italiaanse prinses Paola Ruffo di Calabria eind 1958 op een feestje op de ambassade in Rome. Albert is in de stad voor de kroning van paus Johannes XXIII en kan wel een verzetje gebruiken. ,,We hadden een groot probleem: hij was verlegen en ik ook. We hebben op die eerste ontmoeting een beetje gebabbeld maar waren snel uitgepraat'', aldus Paola.
,,Daarna zijn we vaak uitgeweest in restaurantjes. Voorgerecht: spaghetti, hoofdgerecht: spaghetti, dessert: spaghetti." Op 12 april 1959 volgt de aankondiging van de verloving en op 2 juli het huwelijk. ,,Van België kende ik niet veel, van koning Boudewijn had ik vaag gehoord. Ik kende alleen Kuifje, ik had de hele collectie'', vertelt Paola in een terugblik op die tijd.
Ze kan aanvankelijk in het voor haar koude, kille België maar moeilijk aarden. Ze wordt te frivool gevonden, zeker in vergelijking met Boudewijns echtgenote koningin Fabiola. Het prinselijk paar groeit, ondanks de drie kinderen, uit elkaar, zoekt gezelschap buiten de deur en begin jaren zeventig is er serieus sprake van een echtscheiding.
Huwelijksbemiddeling, onder andere van de kerk en Boudewijn, zorgt echter voor een ommekeer. Begin jaren tachtig is alles weer koek en ei. ,,De liefde heeft het laatste woord gehad", aldus Paola. Niettemin komt het paar in 1993 voor een nieuwe, onverwachte uitdaging te staan wanneer Boudewijn plotseling overlijdt en Albert uit de schaduw moet treden om hem op te volgen.
,,Ik had me niet kunnen voorbereiden. Ik was bang, misschien heeft dat te maken met mijn aangeboren timiditeit. Ik hoop dat ik mezelf ben gebleven," zegt Paola over die tijd. Inmiddels zijn beiden in hun rol gegroeid, waarbij de groeiende schare kleinkinderen (12) voor veel vreugde zorgt. ,,Als grootouder zit je in het theater. Als ouder ben je acteur en sta je op de scène. Nu kunnen we kijken en genieten", meent Paola.
© GPD: Foto's: © Dutch Photo Press, Royal Press Europe, AP
Laatste reacties