Met royale blik - ROYALBLOG.NL

Een moderne kerstvertelling...

 

Royalblog bezoekers komen uit 225 landen en gebieden

Veel nieuwe landen of gebiedsdelen waar Royalblog.nl tenminste één keer is aangeklikt kunnen er niet meer bij, maar toch is weer een nieuwkomer: Norfolk Island. De opsplitsing van de Nederlandse Antillen is slechts gedeeltelijk internationaal verwerkt (1).

Het volgsysteem is actief sinds augustus 2006, maar de echte sprong in aantal landen is pas gemaakt na de toevoeging van een Engelstalige pagina ("News Summary"). Dat betekent dat er nu ook niet zoveel landen of gebieden meer bij kunnen komen.   

Zoals te verwachten, komen de meeste bezoekers uit Nederland (38,79 procent) – maar het is misschien op het eerste gezicht verrassend dat de Verenigde Staten (25,94%), Canada (5,88%) en Australië (3,72%) de volgende drie plaatsen bezetten, nog voor België (3,12%), het Verenigd Koninkrijk (2,8%) en Duitsland (2,74%). De Engelstalige pagina New Summary, tegenwoordig minder actueel dan eerder, is daar debet aan.

De top tien wordt gecomplementeerd door Frankrijk (1,78%), Nieuw-Zeeland (0,89%) en Italië (0,86%). De volgende tien landen zijn een ware internationale mix; Japan (0,83%), Zweden, Maleisië, Spanje, Zwitserland, Filipijnen, Oostenrijk, Denemarken, Zuid-Afrika en Polen.

Uit welke landen komen de bezoekers van deze website? Een overzicht per werelddeel.

Afrika (51):
Algerije, Angola, Benin, Botswana, Burkina Faso, Burundi, Cabo Verde, Cameroon, Chad (Tsjaad), Congo Brazzaville, DR Congo, Djibouti, Egypte, Eritrea, Ethiopië, Gabon, Gambia, Ghana, Guiné-Bissau, Guinée, Ivoorkust (Côte d'Ivoire), Kenia, Lesotho, Liberia, Libië, Madagaskar, Malawi, Mali, Marokko, Mauritanië, Mauritius, Mozambique, Namibië, Niger, Nigeria, Réunion, Rwanda, São Tomé e Príncipe, Senegal, Seychelles, Sierra Leone, Somalië, Sudan, Swaziland, Tanzania, Togo, Tunesië, Uganda, Zambia, Zimbabwe, Zuid-Afrika.

N/M/Z Amerika (50):
Anguilla, Antigua & Barbuda, Argentinië, Aruba, Bahamas, Barbados, Belize, Bermuda, Bolivia, Brazilië, Canada*, Cayman Islands, Chili, Colombia, Costa Rica, Cuba, Curaçao, Dominica, Dominicaanse Republiek, Ecuador, El Salvador, Grenada, Guadeloupe, Guatemala, Guyana, Guyane (Fr.), Haïti, Honduras, Jamaica, Martinique, Mexico, Montserrat, Nederlandse Antillen (1), Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru, Puerto Rico, Saint Kitts & Nevis, Saint Lucia, Saint Pierre et Miquelon, Saint Vincent and the Grenadines, Suriname, Trinidad & Tobago, Turks & Caicos Islands, Uruguay, Venezuela, Verenigde Staten*, Virgin Islands (Br.), Virgin Islands (US).

Azië (50):
Afghanistan, Armenië, Azerbeidjan, Bangladesh, Bahrain, Bhutan, Brunei Darussalam, Cambodja, China, Filippijnen, Georgië, Hong Kong, India, Indonesië, Irak, Iran, Israel, Japan, Jordanië, Kazakhstan, Korea, Kuwait, Kyrgyzstan (Kirgizië), Laos, Libanon, Macao, Malaysia, Maldives, Mongolië, Myanmar, Nepal, Noord-Korea, Oman, Pakistan, Palestina, Qatar, Saudi-Arabië, Singapore, Sri Lanka, Syrië, Taiwan, Tajikistan, Thailand, Timor Leste, Turkije, Turkmenistan, Uzbekistan, Verenigde Arabische Emiraten (United Arab Emirates), Vietnam, Yemen.

Europa (53):
Åland, Albanië, Andorra, Belarus (Wit-Rusland), België*, Bosnië & Herzegovina, Bulgarije, Cyprus, Denemarken, Duitsland*, Estland, Faroer, Finland, Frankrijk*, Gibraltar, Griekenland, Guernsey, Hongarije, Ierland, Isle of Man, Italië*, Jersey, Kalaallit Nunaat (Groenland), Kroatië, Letland, Liechtenstein, Litouwen, Luxemburg, Macedonië, Malta, Moldova, Monaco, Montenegro, Nederland*, Noorwegen, Oekraïne, Oostenrijk, Polen, Portugal, Roemenië, Rusland, San Marino, Servië, Servië & Montenegro (voor splitsing), Slovenië, Slowakije, Spanje, Tsjechische republiek, Vaticaan, Verenigd Koninkrijk*, IJsland, Zweden, Zwitserland. 

Oceanië/Pacific (21):
American Samoa, Australië*, Cook Islands, Federated States of Micronesia, Fiji, Frans Polynesië, Guam, Kiribati, Marshall Islands, Nieuw-Caledonië, Nieuw-Zeeland*, Niue, Norfolk Island, Northern Mariana Islands, Papua New Guinea, Samoa, Solomon Islands, Tonga, Vanuatu, Wallis & Futuna.

Vergelijking van bovenstaande landen en gebieden met de lijst van lidstaten van de Verenigde Naties (192 landen) brengt nog een aantal ‘witte plekken’ aan het licht:

Centraal Afrikaanse Republiek, Comoren, Equatoriaal Guinea, Nauru, Palau, Tuvalu. Verder zijn er nog wel wat schaars bewoonde eilanden met mogelijk een eigen internet domein: Ascencion, Falklands, Mayotte, St Helena, Tokelau, Tristan da Cunha.

NB Niet alle landen extenties worden door de tracking systemen herkend, een aantal is ook versleuteld en er zijn bezoekers die via een anonieme proxy of via de satelliet binnenkomen. Die vallen niet aan een land toe. Het volgsysteem onderkent vijf groepen: 1) satellite provider, 2) anonymous proxy, 3) Europa, 4) Azië/Pacifisch gebied, 5) "unknown" (An anonymous proxy is a known unknown, 'unknown' on the reports means its really unknown where the visitor is located.). Bronnen: Extreme Tracking, Google Analytics © GPD HJ

 

Kilometers maken in Caribisch gebied

 
Traditiegetrouw wordt het reisschema hier weergegeven, zodat de liefhebbers de voortgang van de reis kunnen volgen:

1. KLM, KL 6071 van Amsterdam naar New York JFK. Vertrek 21 oktober. Afstand: 6384 km.
2. Delta, DL 795 van New York naar Salt Lake City. Vertrek 21 oktober. Afstand: 3325 km.
3. Delta, DL 94 van Salt Lake City naar New York JFK. Vertrek 23 oktober. Afstand: 3325 km.
4. Continental, CO 1040 van Newark naar Aruba Reina Beatrix. Vertrek 25 oktober. Afstand: 3154 km.
5. Tiara Air, 3P 305 van Aruba naar Bonaire Flamingo. Vertrek 29 oktober. Afstand: 189 km.
6. Insel Air 7I 312 van Bonaire naar Curaçao Juan Hato. Vertrek 31 oktober. Afstand: 80 km.
7. Dutch Antilles Express, 9H 980 van Curaçao naar St Maarten Princess Juliana. Vertrek 3 november. Afstand: 914 km.
8. Charter, van St Maarten naar St Eustatius F.D. Roosevelt. Vertrek 4 november. Afstand: 67 km.
9. Charter van St Eustatius naar St Maarten. Vertrek 4 november. Afstand: 67 km.
10. Charter van St Maarten naar Saba Juancho Yrauscin. Vertrek 5 november. Afstand: 54 km.
11. Charter van Saba naar St Maarten. Vertrek 5 november. Afstand: 54 km
12. LIAT, LI 521 van St Maarten naar Antigua & Barbuda VC Bird. Vertrek 7 november (AM). Afstand: 173 km.
13. LIAT, LI 521 van Antigua naar Barbados Grantley Adams Int. Vertrek 7 november (AM). Afstand: km.
14. LIAT, LI van Barbados naar St Vincent & The Grenadines E.T. Joshua. Vertrek 7 november (PM). Afstand: km.
15. LIAT, LI 768 van St Vincent naar Barbados Grantley Adams Int. Vertrek 9 november (AM). Afstand: 181 km.
16. LIAT, LI 768 van Barbados naar St Lucia George FL Charles. Vertrek 9 november (PM). Afstand: 175 km.
17. LIAT, LI 308 van St Lucia naar Antigua & Barbuda VC Bird. Vertrek 11 november (AM). Afstand: 362 km.
18. LIAT, LI 362 van Antigua naar Puerto Rico Luis Muñoz Marín. Vertrek 11 november (AM). Afstand: 523 km.
19. American Airlines, AA 1714 van Puerto Rico naar Miami. Vertrek 14 november (AM). Afstand: 1637 km.
20. American Airlines, AA 1879 van Miami naar Curaçao Juan Hato. Vertrek 14 november (AM). Afstand: 1915 km.
21. KLM, KL 785 van Curaçao naar Amsterdam Schiphol. Vertrek 15 november, aankomst 16 november. Afstand: 7852 km.

Totaal vliegkilometers: plm 30.093km

Kaart: Wikipedia en CIA Factbook

Aanklacht tegen Zorreguieta: goedkope publiciteitsstunt?

Wat heeft Jorge Zorreguieta te maken met de treurige verdwijning in juni 1977 van dokter Samuel Leonardo Slutzky? Alles, meent advocaat Liesbeth Zegveld. Hij maakte destijds immers deel uit van de Argentijnse regering, en die was weer nauw verbonden met de moordzuchtige junta. In die tijd verdwenen tienduizenden Argentijnen – en iedereen die met het bewind te maken had, is medeschuldig.

Voor Zegveld is het daarom logisch om bij het Nederlandse Openbaar Ministerie een aanklacht in te dienen tegen Jorge Zorreguieta. Dat hij in Argentinië (nog) niet is aangepakt, is geen reden om het in Nederland niet te doen. Een ‘verdwijning’ is pas afgesloten wanneer de vermiste is gevonden – de tienduizenden zijn veelal niet gevonden. Het misdrijf is daarom niet verjaard.

Jorge Zorreguieta heeft niets te maken gehad met Samuel Leonardo Slutzky, maar Zegveld – die de zaak aanspant namens zijn dochter en kleinkind – vindt Zorreguieta schuldig door associatie, of door zijn deelname aan de regering. Hij moet maar eens vertellen wat met al die vermisten is gebeurd, dat geeft de nabestaanden zielerust.

 
Hoe serieus moet dit alles worden genomen? Wie de namen Slutzky en Zorreguieta op een zoekmachine intikt, vindt meteen drie pagina’s met verwijzingen naar het bericht over de aanklacht. Publicitair is de missie van Zegveld c.s. zonder meer geslaagd, getuige ook het uitvoerige interview op de website van NOS Nieuws.

De vraag waarom juist Zorreguieta wordt aangeklaagd wordt niet gesteld, maar dat hoeft eigenlijk ook niet: hij is de enige die in Nederland zoveel aandacht genereert. En dat komt de advocaat wel goed uit. De vraag wat Zegveld c.s. nu precies van Jorge Zorreguieta verwachten, is niet beantwoord. Boetedoening? Willen ze hem symbolisch straffen? Pesterij? Uitlevering door Argentinië? En dan?

De ernst van de terreur in Argentinië in de jaren zeventig kan niet genoeg worden benadrukt. De deelname van Zorreguieta aan het toenmalige bewind is al be- en veroordeeld. Maar hij heeft die daden niet uitgevoerd noch verordonnneerd; hij heeft er door zijn arbeid wel voor gezorgd dat de militairen en doodseskaders ongestoord hun werk konden doen, het land werd immers bestuurd. Moet Zorreguieta daarom uitgerekend in Nederland worden aangeklaagd?

De indruk van een goedkope maar effectieve publiciteitsstunt – waarom niet honderden andere Argentijnen aangeklaagd? – blijft onuitwisbaar. Het Openbaar Ministerie zal dat hopelijk ook beseffen. © HJ

PS Een gesprek met Alejandra [link op website SP] en Ewa - dochter en kleindochter Slutzky - in NRC Next donderdag brengt zuiverder motieven aan het licht, maar nog steeds wordt niet duidelijk waarom Jorge Zorreguieta anders dan om opportunistische redenen ('bekend in Nederland') moet worden vervolgd. Ter bevrediging van hun terechte gevoelens van smart - toch een wat mager uitgangspunt. NRC: Volgens Alejandra Slutzky zou vervolging van Zorreguieta “een enorme erkenning betekenen van het leed van de slachtoffers van de junta. Het zou helend werken, omdat het waardigheid teruggeeft aan de slachtoffers.” In 1978 is zij als minderjarige politieke vluchteling in Nederland gekomen. Prinses Máxima heeft haar in 2006 uitgenodigd voor een gesprek over de rol van Zorreguieta ten tijde van de junta.   

Lees ook: Nieuwe actie tegen Jorge Zorreguieta

Tegenwoordig gaat ook een schrijver bijna 'live

Monaco. Nice. Milaan. Tavarnelle. Florence. Pisa. Zes dagen op reis voor koninklijke verslaggeving is niet saai. Een voorrecht zelfs, ook al zou twee maanden eerder of later qua temperatuur aangenamer zijn. Warm, broeierig en vochtig was het weer langs de Middellandse zee en in Toscane. En verrassing: ook bij terugkeer in Nederland!

Tevreden? Nee, eigenlijk niet. De mogelijkheden om te werken waren in Monaco beperkt. Natuurlijk, je kunt uren kijken naar een groep mensen die op een plein naar een scherm kijkt om te zien wat er binnen in het paleis gebeurt. Maar wat dat aan ‘ ‘kleur’ oplevert, wordt gemist in aandacht voor details van de plechtigheden. En het meeluisteren naar de qua Monaco vaak toch beter ingevoerde Franse collega’s heeft ook zo zijn voordelen.

 
Verslaggeving van grote evenementen zoals de koninklijke huwelijken in Londen en Monaco is moeilijk door één persoon te verhapstukken. Je kunt niet overal tegelijk zijn, alles zien of alles lezen – niet op hetzelfde moment tenminste. Grote internationale persbureaus zetten hele teams op zo’n huwelijk als in Monaco: mensen op straat, achter de televisie, op het paleisplein, op de redactie, bij het hotel waar de gasten verblijven. '

Daar valt met een eenmansploeg – redacteur, verslaggever, amateurfotograaf – niet tegen op te boksen. En belachelijk – als je enkele commentaren op de site mag geloven – dat je ook nog wilt eten, slapen en sfeer proeven: dat gaat immers ten koste van het schrijven!

Met de moderne communicatiemiddelen kun je 24/7 in de lucht zijn, maar tijd om te analyseren, om echt te kijken en een evenement te doorleven is er niet (meer). ‘Vroeger’ ging je naar de redactie, of tenminste naar een typemachine of computer om een verslag te schrijven. Onderweg was er tijd voor reflectie. Tegenwoordig gaat ook een schrijver bijna ‘live’: met sms en tweets. En dan merk je bij het zien van een herhaling van de huwelijkssluiting van Albert en Charlène hoeveel je ondertussen hebt gemist terwijl je aan het schrijven was, of foto’s aan het uploaden.

 
Een klaagzang? Nee. De constatering van een verandering in het vak, in het werk. Bij het huwelijk van kroonprins Haakon in 2001 was er geen blog, geen Twitter, geen Facebook, geen iPad, waren er geen mobiele telefoons met de mogelijkheden van nu, had nog niet iedereen een digitale camera – dat gaf weer andere stress, zeker, maar er was op een of andere manier toch meer tijd. En dat kwam doorgaans de kwaliteit ten goede – maar, aan de andere kant, zonder de moderne hulpmiddelen stonden er niet een goed half uur na de fotosessie in Tavarnelle foto’s daarvan op deze website en was er al een eerste verslag naar het ANP gestuurd….. © RB

Het is niet bij die ene keer achter dranghekken gebleven

Het moet 3 juli 2001 zijn geweest. Helemaal zeker ben ik er niet van. De aantekening in de agenda laat ruimte voor enige discussie. Het zou ook 22 juni geweest kunnen zijn. De plaats is in beide gevallen hetzelfde: het Binnenhof in Den Haag. In juli had Máxima Zorreguieta daar samen met haar verloofde Willem-Alexander een kennismakingsontmoeting met de Staten-Generaal die net had ingestemd met hun voorgenomen huwelijk.

Tien dagen eerder bezocht het verloofde paar minister-president Wim Kok op het ministerie van Algemene Zaken. Beide keren kwam Máxima op krukken. Ze had kort daarvoor haar enkel gebroken bij een uitstapje in Zweden, waar koninklijk Europa de zilveren bruiloft vierde van koning Carl XVI Gustaf en koningin Silvia.

Het is niet bij die ene keer achter de dranghekken gebleven. De laatste keer was zaterdag 7 mei in paleis Het Loo waar Máxima na afloop van haar rondgang over de aan haar gewijde tentoonstelling een paar minuten had ingeruimd voor een achtergrondgesprek met de pers. Mijn vraag ging over de beleving van de afgelopen tien jaar. Die waren tenslotte net weer even aan haar voorbijgeflitst, in beelden, kleding en voorwerpen die op de kleine expositie zijn samengebracht.

Maar het was natuurlijk niet alleen voor de prinses een wandeling ‘down memory lane’. Ook voor de royaltyverslagger waren er héél veel herkenningspunten: van de festiviteiten rond het huwelijk en de geboortekoorts – bij de aankondiging van de zwangerschap heb ik voor zover de herinnering reikt voor het eerst écht gesproken – tot aan verre reizen naar Australië, Nieuw-Zeeland, Bhutan en Qatar.

Tien jaar achter Máxima aan. Een gekke gedachte. Fotograaf Albert Nieboer praat daarover in een vraaggesprek met de GPD-kranten; bijna tien jaar lang al ziet hij Máxima een paar keer per week, maar van een echt gesprek is het nog nooit gekomen.

Verslaggevers hebben natuurlijk reden om met de prinses te praten: om tekst en uitleg te krijgen bij werkbezoeken, voor een terugblik op een officieel bezoek, voor een praatje bij fotosessies in Wassenaar of Lech, bij achtergrondgesprekken in het paleis. Ook is er de mogelijkheid om in het kielzog van Máxima mee te kijken bij die bezoeken – tegenwoordig trouwens minder dan in de eerste jaren. Dan vang je ook wel eens wat op, net als bij al die reizen en plechtigheden.

Maar ken je Máxima daardoor dan ook? Nee. Het is de officiële Máxima, de buitenkant, die zichtbaar is. Ook al zie of hoor je misschien net iets meer dan het publiek – Máxima in haar hotelkamer in Oeganda in een stoel om haar haar te laten doen, Alexander en Máxima die woorden hebben in Polen, een scherpe uitval omdat iets niet naar wens gaat – de échte Máxima krijg je niet te zien.

Vergelijk het met een puzzel van honderden stukjes. Je krijgt een indruk van het geheel, maar je hebt niet alle stukjes, dus in detail zie je het nooit. En dat geldt natuurlijk voor de meeste mensen met wie Máxima beroepsmatig in aanraking komt, al zullen verschillende mensen verschillende stukjes zien – de chauffeur en nanny zien heel andere zaken dan de collega in de Raad voor Microfinanciering.

Maar hoe is Máxima dan? Een veel gehoorde vraag. Vriendelijk, maar niet per se aardig, antwoord ik wel eens. Het is ook geen klacht, of minpunt, het is slechts een observatie. Wat is het verschil vroeg een collega recentelijk. Máxima is beleefd en voorkomend. Ook daags nadat je voor ophef hebt gezorgd met een artikel over een foto van haar met bril (een foto die overigens ontbreekt op de tentoonstelling in Apeldoorn, een gemiste kans!).

Ze knikt of zegt gedag, geeft soms een knipoog ter herkenning, neemt bij vraaggesprekken tijd om te antwoorden, wenst iedereen een goede thuisreis bij vertrek. Het is natuurlijk ook professioneel, maar ze wekt niet de indruk te acteren. Het is echt. Maar is ze daarmee ook aardig? Aardig gaat een stapje verder. Dat is iets persoonlijker, spontaner, niet voorgekookt.

Een voorbeeld: in oktober 2005 tijdens een vaartocht met een boot op de Mekong rivier in Ho Chi Minhstad werd ook lunch geserveerd. De verslaggever mocht mee en kon toekijken hoe Willem-Alexander over van alles en nog wat werd bijgepraat. Tijdens het eten echter kwam hij een praatje maken – niet alleen over deze trip, maar ook over andere zaken. Gewoon belangstellend. Later op de dag was er een formeel persgesprek, toen ging het weer alleen over waterbeheer.

Dat is voor mij het verschil tussen vriendelijk en aardig. Zulke momenten zijn er door de jaren heen ook geweest met andere leden van de familie – maar niet met Máxima, al stopt ze wel als ze je op straat tegenkomt om even te vragen hoe het gaat.

Het is natuurlijk ook helemaal niet erg dat ze afstand bewaart. Het contact is immers ook louter beroepsmatig. Het is voor beide partijen in de eerste plaats ‘werk’. Dat klinkt kil, maar dat is het niet. Wanneer zie ik Máxima? Als ze een tentoonstelling opent zoals in Apeldoorn of wanneer ze de Appeltjes van Oranje uitreikt en een toespraak houdt, zoals op haar verjaardag (!) dinsdag.

Inderdaad, alleen wanneer ze aan het werk is. Dat is voor haar ook het moment dat zij de pers en  fotografen tegenkomt: ieder in zijn of haar rol, ieder met zijn of haar taak. En dat is dan ook meteen de reden dat ik op die andere veelgestelde vraag nooit antwoord geef: wat vind je van Máxima? Dat doet niet ter zake, andersom wil ik het geloof ik ook niet weten.

En de lezers van de GPD-kranten, voor wie ik in de eerste plaats haar werkzaamheden beschrijf, moeten ook hun eigen oordeel kunnen vellen en hun eigen mening kunnen vormen. Als aanvulling daarop kan het ook geen kwaad goed te kijken naar de NOS-documentaire over Máxima. Daarmee worden weer een paar puzzelstukjes ingekleurd, ook voor de verslaggever. Aanbevolen! © HJ

Verrassend resultaat van een brainstorm gesprek

Het is geen excuus, maar ik dacht dat de collega van dagblad De Gelderlander slechts wilde brainstormen over Koninginnedag toen hij vorige week donderdag – vlak voor het koninklijk huwelijk in Londen – opbelde. Centrale vraag: zou het bezoek aan Limburg de laatste Koninginnedag worden/zijn? Op de antwoorden zou hij nog kauwen.

Ik was verrast de weerslag van het gesprek terug te lezen in de krant van vrijdag 29 april – fraai aangekondigd op de voorpagina met een reeks oranjeballonnen met vragen, naast een foto van Willem-Alexander: Koningsdag? Vorstendag? Willemsdag? Oranjedag? 30 april?

Het artikel kreeg de kop ‘Niemand weet hoe Willem IV het gaat doen’. Dat was inderdaad de kern van de boodschap die was meegegeven aan de collega. Al zou ik nooit spreken van ‘Willem IV’. Het kan net zo goed koning Willem-Alexander worden. Het is namelijk net als met het vermeende roken van koningin Beatrix: iedereen neemt maar voetstoots aan dat het zo is, zonder echter te weten of het ook klopt.

Enfin, een verkorte versie van het artikel – met correcties.

 
NIJMEGEN - ,,Wie zegt dat ie het weet, liegt”, stelt royaltyverslaggever Hans Jacobs beslist. Volgens Jacobs, die sinds jaar en dag voor onder meer deze krant het koningshuis volgt, weet niemand wanneer koningin Beatrix troonsafstand zal doen en de scepter aan prins Willem-Alexander doorgeeft. Niemand behalve zijzelf. (In het artikel worden ook de ‘kroonprins’ en een handjevol vertrouwelingen toegevoegd, maar dat klopt niet.)

,,Maar hoe gaat dat? De media willen een verhaal. Dus duiken er steeds geruchten op. Onlangs nog wist Privé het zeker dat het op 27 april, de verjaardag van Willem-Alexander, bekend zou worden gemaakt. Ze hadden ‘keiharde aanwijzingen’. Er gebeurde niets. De aanwijzingen bleken niets anders te zijn dan de aanschaf van een ander type hofauto.” (En de plek die Beatrix innam bij de familiefoto in Lech..!)

Oranje-watcher (!) Jacobs brandt dan ook zijn vingers niet aan voorspellingen. Hij wil wel praten over waarschijnlijkheden (maar dan wel off the record, als informatie voor de collega). Zo verwacht hij niet dat Beatrix, die 31 jaar op de troon zit, voor december iets zal aankondigen. Die maand (het moet oktober/november zijn) gaat ze op bezoek naar de Antillen en, zegt hij, daar wil ze niet heen als scheidend staatshoofd. ,,En misschien wil ze in 2012 ook nog als regerend vorstin aanwezig zijn bij het jubileum van haar Britse collega Elizabeth.”

In 2013 viert Nederland het tweede eeuwfeest van de monarchie. Zou dat een moment voor een wisseling van de wacht kunnen zijn? Jacobs: ,,Beatrix wordt dat jaar 75. Een mooie leeftijd. Maar vergeleken met Elizabeth is ze jong, vind je niet? Dus veel zegt dat niet.” Mocht Beatrix voor de kerst meedelen dat ze ermee ophoudt, dan rest genoeg tijd voor een troonswisseling op of rond 30 april van het volgend jaar, zegt Jacobs. Willem-Alexander zou dan op Koninginnedag 2012 kunnen worden ingehuldigd, zoals Beatrix op 30 april 1980 haar moeder Juliana opvolgde.

Hoe dan ook zal Koninginnedag in zijn huidige vorm dan ophouden te bestaan. De dag krijgt waarschijnlijk een andere naam: Koningsdag of Koningdag. Willemsdags? Daar zal zeker al over zijn nagedacht, maar ook hier geldt: wie het weet, mag het zeggen. (volgt citaat van Michiel Zonnevylle van de Bond van Oranjeverenigingen). Over de datum waarop ‘Koningsdag’ wordt gevierd wil Jacobs wel speculeren. ,,Het lijkt me dat het zo blijft. Willem-Alexander eert daarmee zijn grootmoeder Juliana – het was haar verjaardag – en hij toont dat hij in een traditie staat. Bovendien heeft hij zo geen ‘gedonder’ op zijn eigen verjaardag.”

Volgens Jacobs zal de aard van de feestelijkheden onder Willem-Alexander (de krant gebruikt Willem IV) veranderen. ,,Hij heeft nog kleine kinderen, waarmee je niet gemakkelijk door twee provincieplaatsen gaat wandelen. Mogelijk kiest hij voor een defilé, zoals zijn oma, maar dan elk jaar in een andere gemeente. Uit oogpunt van veiligheid zou dat een goede keuze zijn.” (Zonnevylle ziet graag een tweedaagse festiviteit). Bron: De Gelderlander

'Doet u ook mee?' vraagt de koningin opeens

 
,,En hoe ziet het er uit?”, vraagt prinses Annette.

,,Van deze afstand niet slecht”, antwoord de verslaggever.

,,Van dichtbij ziet het er ook goed uit”, verzekert Annette.

Koningin Beatrix moet lachen.

De sfeer is vrijdagmorgen ontspannen en gemoedelijk in de theaterzaal van stichting Grote Broer in Nijmegen. Er wordt gewerkt en veel gelachen. Vrijwilligerswerk kan ‘fun’ zijn en hier is het bewijs.

,,Doet u ook mee?”, vraagt de koningin opeens.

Tsja.

Een standaard antwoord van mensen die onverwacht minister zijn geworden is dat ze op een verzoek van het staatshoofd geen nee konden zeggen. En dit gaat niet om het ministerschap maar om het helpen met het verven van de muren van de zaal. De vraag is gemeend.

Daar sta je dan in je goede goed, want die traditie van de royaltyverslaggevers wordt ook hier in ere gehouden. De koningin heeft zich tenslotte ook opgemaakt en haar haar stevig verankerd; ook een kluskampioen moet rekening houden met bezoek van fotografen, televisieploegen en verslaggevers.

‘Nu even niet, ik ben aan het werk’, schiet als antwoord pas later door het hoofd.

,,Ik mag niet van de RVD”, is een wat laffere variant. En de RVD’er in kwestie geeft bovendien meteen toestemming.

,,Van mij mag je.”

De koningin is dan al lang verder gegaan net verven. Er werd iemand gezocht met een vaste hand. Bingo! Bij klusbedrijf Beatrix & Co is dat natuurlijk de directeur zelf. De opdracht: netjes om de letters van ‘Grote Broer’ heenschilderen. Dat vereist nauwkeurigheid, geen brede royale vegen. De vorstin heeft dan ook meerdere kwasten en penselen in de met een gele rubberen handschoen beschermde hand. Annette werkt naast haar, met een verfroller voor de bredere oppervlakten tussen de letters.

En? De koningin kijkt nog eens vragend op, maar dringt verder niet aan wanneer ze verf bijtankt. Even later komt er zelfs een verhoging bij, en daarna voor Annette, die het eerst op een ladder probeert, nog een. De letters staan redelijk hoog op de muur. Ook voor Willem-Alexander zou het een uitdaging zijn geweest.

 
In een kleine ruimte om de hoek zijn de prinsen-broers Bernhard en Pieter-Christiaan met twee andere vrijwilligers aan het behangen. Plafondtegels worden voorzien van verschillende resten van behangrollen. Bij elkaar zal het een bont effect geven, maar voorlopig moet het behang eerst op maat worden geknipt en gesneden – pas op journalisten, de prinsen zijn gewapend – en daarna heel precies op de tegels worden gelijmd.

,,Het is toch geen tweesecondenlijm?”, vraagt PC aan B.

Verven kan die wel, zegt Pieter-Christiaan, maar dit is zijn behangdebuut.

,,Nou dan is het niet slecht”, meent de collega verslaggever van maandblad Royalty gevat.

Een bont oranjegekleurd behangetje wordt op maat gesneden.

,,Uit eigen voorraad meegenomen?”, vraagt de verslaggever.

Gelach.

,,Off the record”, roept Pieter-Christiaan meteen plagend na een leuke woordenwisseling. Iets over de zolder van Huis ten Bosch en restanten van de veiling bij Sotheby’s.

,,Prinsen in plaats van Polen voor al uw behangwerk”, stelt de verslaggever alvast een reclameslogan voor. Eigenlijk toch wel opmerkelijk dat uitgerekend de prins die met zijn it-bedrijf het outsourcing (maar dan in nabije landen, zoals in Oost-Europa) heeft uitgevonden, hier aan het behangen is.

Bernhard schiet in deuk en pareert snedig.

,,Het echte vakmanschap houden we in Nederland”, lacht hij.  

Dollen, samen plezier maken en doorwerken, precies zo als vorig jaar in Nieuwegein toen de hele koninklijke familie een jeugdspeelplek seizoensklaar maakte.

En ook van Bernhard en Pieter-Christiaan meteen de vraag: ,,Kom je helpen?”

Zou de baas het goed vinden? © HJ; Foto's: © Oranjefonds

Even geen business as usual

Het bijhouden van de site was de afgelopen dagen een fikse opgave. Niet omdat er op koninklijk gebied zoveel bijzonders gebeurde – het was de week van prinses Laurentien, met optredens in Brussel, Rotterdam en in de Margriet, en dinsdag opnieuw in Brussel – maar omdat zich elders in de wereld zoveel afspeelde. En dat heeft sinds kort ook invloed op mijn werkzaamheden hier.

Sinds 1 januari namelijk ben ik behalve beroeps ‘royaltywatcher’ ook ‘coördinator buitenland’ voor de GPD: de stroom verhalen uit verre en iets minder verre oorden, van Shanghai en Brisbane tot Bogotá en Johannesburg en alles daartussenin – Egypte! – moet ik in goede banen leiden. En wie het nieuws de afgelopen week een beetje heeft gevolgd, weet dat de situatie in Cairo opeens alle aandacht vroeg op het moment dat verslaggevers opeens het doelwit werden van boze mensenmenigten.

GPD-correspondent Harald Doornbos bijvoorbeeld is in zijn illustere loopbaan wel wat gewend; de oorlogen op de Balkan – hij hielp bij een verhaal over de activiteiten van Mabel Wisse Smit in Bosnië - Afghanistan, Irak, Libanon, Pakistan, hij was er bij.
Gevaar hoort erbij, maar een verslaggever gelooft in dat soort situaties toch de kogels en bermbommen te kunnen ontlopen. ,,Je doet je werk, je doet verslag”, aldus Doornbos eerder deze week.

In Egypte was dat tot woensdag ook het geval. ,,Onder de radar werken, proberen om niet op te vallen, in een gewoon hotelletje zitten, niet te zichtbaar zijn”, zo omschreef hij zijn werkwijze in de eerste week in de hoofdstad Cairo. Totdat de stemming omsloeg: journalisten werden overal aangevallen, geslagen, bedreigd, geïntimideerd, aangehouden. Doornbos en zijn vrouw konden donderdagmorgen net op tijd door een Egyptische militair worden ontzet, maar daarmee was wel duidelijk dat het niet langer ‘business as usual’ was.

Voor ‘royalty watchen’ was even geen tijd, al moest de tv-documentaire over en met Pieter van Vollenhoven nog wel worden bekeken en beschreven. Een verhaal over de activiteiten van Laurentien – ik was er nog wel bij in Brussel – viel ‘over de rand’. Dit weekeinde is er een kleine inhaalslag gemaakt, maar de site loopt nog niet in de pas.

,,Jij zult wel moe zijn van dat hele Egypte”, sms’te Doornbos zondag vlak voordat hij aan boord stapte van een vliegtuig dat hem naar een rustiger oord moest brengen. Moe is het woord niet, maar prettig is het wel dat ook het andere deel van het takenpakket weer enige aandacht kan krijgen. Te beginnen op maandag met de afscheidsreceptie voor Pieter van Vollenhoven. © HJ 

Aalders en De Roy van Zuydewijn 'niet stilzwijgen'

Het wachten is op de eerste boze reacties dat de media en ook Royalblog weer aandacht besteden aan de kruistocht van Gerard Aalders tegen alles wat te maken heeft met wijlen prins Bernhard. Donderdag rolt er een nieuw boek van de onderzoeker van de pers, over Bernhard die als zakenprins betrokken zou zijn geweest bij illegale wapenhandel, en die te maken had met louche zakenlieden en dubieuze bankiers. Bewijzen daarvoor voert Aalders niet aan, maar het móet gewoon wel waar zijn.

Aalders – de man van de Stadhoudersbrief en andere boude beweringen over Bernhard – lijkt ver afgeweken van het pad van de serieuze onderzoeker. De uitslag staat bij hem namelijk al vast voordat er enig onderzoek is gedaan. De krampachtigheid waarmee in het nieuwe boek getracht wordt aan te tonen dat Bernhard betrokken was bij wapenleverancies aan het verzet in Indië (‘niet zelf, maar via tussenmensen’) spreekt wat dat betreft voor zich. De prins zal, anders dan biograaf Fasseur schreef, zeker niet brandschoon zijn geweest – daarvoor waren veel van zijn kennissen te dubieus – maar Aalders veroordeelt zonder ‘wettig en overtuigend bewijs’.

Eerder deze week werd her en der boos gereageerd op de hernieuwde aandacht voor een andere horzel in de koninklijke pels, zij het een horzel van een ander niveau dan Aalders: Edwin de Roy van Zuydewijn. Die moet vorige week bij wijze van grap (?) tegen camerajournalist Frank Buis desgevraagd hebben gezegd niet naar Brussel te zullen gaan voor het huwelijk van zijn ex-zwager prins Carlos omdat er kans was op een aanslag van de ETA. Wat de ETA daar zou moeten – er waren geen Spanjaarden in Brussel – was meteen al onduidelijk.

Buis vond na enig beraad dat hij de Amsterdamse politie moest waarschuwen. Stél dat de Roy van Zuydewijn dit geen onzin uitkraamde (‘hij zegt wel vaker gekke dingen’) en hij (Buis) wist ervan en deed niets.... Vervolgens kwam het hele circus opgang, zoals eerder beschreven: Edwin, zus en moeder werden door de politie ondervraagd en een boze en verontwaardigde De Roy zocht daarna de publiciteit om zich te beklagen over een intimiderende behandeling en belaging door het koningshuis, want dat zat er natuurlijk (weer) achter.

Het simpele feit dat de ex-man van prinses Margarita op het politiebureau moet verschijnen, aan de vooravond van het huwelijk van Carlos en Annemarie, en dat hij wordt ondervraagd over een mogelijke aanslag bij datzelfde huwelijk, maakt de zaak nieuwswaardig, hoe bizar, idioot en ongeloofwaardig ook. En maar goed ook dat media het relaas van Edwin en zijn advocaat Marc Meijjer niet zonder meer aannamen; Edwin bleek zelf het ritje naar het bureau te hebben uitgelokt, al zal hij dat ook wel niet bewust hebben gedaan.

Aalders en De Roy van Zuydewijn zullen blijven proberen (het is hun goed recht) hun mening en hun waarheid uit te venten. Aan de media tegengas te geven, of er een andere mening tegenover te stellen en soms is gewoon melding maken van een nieuwsfeit voldoende om ‘het publiek’ een eigen oordeel te laten vormen. Stilzwijgen, zoals enkele lezers opperen, is geen optie. © HJ

Waarom er op Royalblog zo vaak wordt 'gezeurd'

Een hartekreet van een, naar eigen zeggen, trouwe bezoeker van Royalblog.nl: ,,Ik vind dat u soms wel een beetje overdrijft in het bekritiseren van bladen. Het gaat een beetje op zeuren lijken. Of op een vorm van: 'ik weet het altijd beter'."

Zeker, er wordt af en toe behoorlijk gezeurd. Dat is ook het fijne van een eigen weblog: dat dat kan. Maar het is meestal niet zeuren om het zeuren. Het heeft ook nog een reden en een doel: zorgvuldige berichtgeving, ook op deze site. Op een blad als Vorsten bijvoorbeeld moet een royaltyvolger blind kunnen varen. Als ik daarin word teleurgesteld, dan laat ik dat weten, net zo goed als bezoekers van de site mij een draai om m'n oren geven als de feiten niet kloppen.

En het maakt niet uit of dat uit slordigheid of onwetendheid is: informatie moet kloppen. Dat is de reden voor het zogenaamde zeuren. Als informatie niet juist is, welteverstaan. Niet omdat 'ik alles altijd beter weet'. Integendeel, zoals de vaste bezoekers weten en gelukkig niet nalaten via de reacties te laten merken. Maar bijvoorbeeld omdat informatie tegenwoordig een veel langere levensduur en een veel groter bereik heeft dan pakweg 25 jaar geleden. Dankzij en door internet blijven berichten 'eeuwig' bewaard. Een fout keert daardoor ook keer op keer terug en zet anderen op het verkeerde been.

Wie een opstel wil schrijven over Irene of over vijf jaar een portret wil schrijven over de dan 75-jarige prinses, tikt wellicht meteen over dat ze op 28 april 1964 in het huwelijk trad, zoals een voorheen betrouwbaar royaltyblad deze maand schrijft. Maar de datum was 29 april. Het lijkt maar een detail, maar is dat niet. Juist niet vanwege dat hergebruik. Het is ook een kwestie van je vak serieus nemen. En het weblog functioneert in mijn optiek ook als een consumentenwaakhond, juist bij bladen, televisie en boeken.

Wie ronkende persberichten de wereld instuurt, zoals Vorsten met de 'peiling' over de populairste prins en de NRCV voor de uitzendingen van het programma 'Hoe word ik een prinses' van Jestke van den Elsen, nodigt andere media uit kritisch te kijken naar het vol lof aangeprezen product. Als Jetske schrijft dat ze zo'n leuk contact had met de prinsjes in Lech (bedoeld wordt graaf Claus-Casimir), of als Vorsten een koningin laat 'meedoen' aan de prinsessenverkiezing, dan 'zeur' ik over die onzorgvuldigheid of onverschilligheid.

Er wordt al genoeg onzin en onzinnigs gezegd, geschreven en gemeld over 'koninklijke zaken', tot in de Tweede Kamer toe. Daar zeur ik ook over. Als de royaltydiva van RTL Boulevard, die naar eigen zeggen alles altijd tot de laatste komma checkt, vertelt dat Daniel Westling de toekomstige koning van Zweden is, of dat prins Floris aangifte heeft gedaan van de geboorte van zijn dochtertje prinses Eliane, dan móet er worden gezeurd. Om over de Argentijnse pseudobiografie over Máxima eerder dit jaar nu maar te zwijgen.

Máxima heeft er overigens wel last van. Juist omdat zonder weerwoord de inhoud voor waar wordt gehouden. Ik heb een Argentijnse collega die kritiekloos een interview plaatste met de auteurs gevraagd of ze hun beweringen ook had gecontroleerd. ,,Nee, geen tijd voor." Maar diezelfde berichten vormen wel weer de bron voor volgende artikels en programma's, in de hele wereld. Ik neem overigens niet álle media even serieus - maar ook een verslaggever heeft behoefte aan plechtankers, aan betrouwbare bronnen.    

Het gaat er dus niet om dat ik gelijk wil hebben, of omdat ik het beter weet (de vaste bezoekers weten wel beter!), maar omdat álle royaltyvolgers beter worden van correcte berichtgeving. Op de televisie, radio, in kranten en de bladen, en niet te vergeten op deze website. De leugen hoeft wat mij betreft niet te regeren. Zo, genoeg gezeurd. © HJ

Geen warm onthaal op De Horsten

Prins Willem-Alexander en prinses Máxima arriveerden een aantal jaren geleden vrolijk op de fiets bij het Theepaviljoen, het voormalige schiethuis, op het koninklijk landgoed De Horsten. Geen haar op het hoofd van de uitbater om hen weg te sturen. Maar andere fietsers worden niet zo voorkomend behandeld. Integendeel.

,,Ik wil hier geen fietsen!”, snauwde de baas van het Theepaviljoen woensdagmiddag toen de verslaggever er een kopje thee wilde drinken. ,,U mag hier niet fietsen!” Dat er een fiets aan de hand was meegevoerd bij de wandeling vanaf landgoed Ter Horst in Voorschoten via de Eikenhorst naar de Raaphorst aan de Papeweg in Wassenaar, maakte de man niet uit.

Nou is de vriendelijkheid in de vaderlandse horeca welhaast legendarisch, dus helemaal verbaasd hoefde de journalist niet te zijn over dit onhartelijke en weinig tegemoetkomende welkom, maar toch. De tientallen buggy’s zijn kennelijk geen bezwaar en de aanstootgevende fiets stond netjes op slot, uit het zicht van het terras.

 

En toegegeven: een fiets aan de hand is niet handig op de (brede) wandelpaden, en rond zo'n theehuis staan ze in de weg en tien minuten verder is een stalling (buiten stalling parkeren mag ook niet van de parkregels!), maar ja, van Voorschoten naar Wassenaar is een flink stuk lopen, en om die route nou weer in omgekeerde richting af te leggen… Collega’s die dit verhaal hoorden, vertelden dat zij ook meteen het theepaviljoen uit zijn gebonjourd. De beheerder is in elk geval consequent. Nou nog beleefd. Foto: het theepaviljoen

Blauw Bloed moet zichzelf serieuzer nemen

Blauw Bloed stond zaterdag 21 augustus stil bij het overlijden van prins Carlos Hugo van Bourbon Parma. Het programma werd gepresenteerd voor de deur van paleis Noordeinde in Den Haag, niet ver van de plaats waarnaar het stoffelijk overschot van Carlos Hugo vrijdag is overgebracht. Historica Reina van Ditzhuyzen gaf een korte toelichting op leven en werken van de hertog van Parma en sprak over zijn relatie met de Oranjes en de positie van het Huis Bourbon Parma.

So far so good. Jammer alleen dat Blauw Bloed ook dit keer weer de unieke kans liet liggen om er een echt goed en feitelijk juist programma van te maken. De presentator is helaas niet meer dan dat: een aangever, die zich maar matig op zijn onderwerp voorbereid. De impact van televisie is vele malen groter dan van gedrukte media; het simpele feit dat iemand week in week uit op televisie verschijnt, geeft hem een aureool van deskundigheid, terecht of niet. Maar dat vraagt om zorgvuldigheid, althans als je je zelf serieus neemt.

Dinsdagavond nog vertelde Jeroen Snel bij SBS dat de prins al was overleden, op 5 augustus zei hij dat de prins 'nog maar een paar uur te leven had' - anders had de familie geen medededling doen uitgaan op de verjaardag van Irene. Never mind dat het bericht over de gezondheidstoestand van Carlos Hugo al op 2 augustus op de website van de familie Bourbon Parma was geplaatst.... Zaterdag werd Juan Carlos al vijf jaar na het huwelijk van Irene en Carlos Hugo koning van Spanje - althans volgens de presentator. Die kan en hoeft natuurlijk niet alles te weten, maar moet wel zorgen voor een eindredactie die de fouten eruit filtert.

Onvergeeflijk was echter het commentaar dat Peter Brusse gaf bij mooie en interessante opnamen van Irene en Carlos Hugo uit lang vervlogen tijden. Een 'deskundige' die niet eens de namen van de vier Bourbon kinderen juist weet te vermelden, en die heel Nederland een stroomstoring laat hebben op 29 april 1964 (in plaats van alleen Diepenheim), kan beter zijn mond houden, of moet door de eindredactie worden gecorrigeerd.

De EO en Jeroen Snel, die nu al heel wat jaren op vaak knappe en creatieve wijze Nederlands enige serieuze royaltyprogramma in de lucht houden, moeten zich beter realiseren dat adel inderdaad verplicht. In een overmoedige bui heeft de presentator wel eens gezegd het eigenlijk niet meer dan logisch te vinden dat de koningin en haar familie zijn programma als platform gebruiken. Maar als er wel één ding is waaraan HM een afschuw heeft, is het onzorgvuldigheid en speculaties: de leugen regeert.

Diezelfde onzorgvuldigheid, of gebrek aan kennis - het vervelende van koninklijke historie is nu eenmaal dat het allemaal heel nauw luistert - werd gedemonstreerd bij de vertaling van de aardige serie over de Zweedse koninklijke familie. Eén van de oudste koningshuizen aldus Jeroen Snel, waarna het programma meldde dat Jean Baptiste Bernadotte in 1810 op de troon kwam. Hoezo oud?

In de aflevering van zaterdag werd het verhaal verteld van de jeugd van koning Carl XVI Gustaf, die als baby al zijn vader verloor. De vertaaldienst liet zich op het verkeerde been zetten toen in het programma sprake was van een 'hereditary prince'. Dat was in dit geval een erfprins (Carl Gustafs vader) en geen kroonprins (want dat was op dat moment Carl Gustafs opa). Na de dood van zijn vader, werd Carl Gustaf ook niet meteen kroonprins - dat gebeurde pas in 1950, toen zijn overgrootvader Gustaf V overleed, en zijn opa Gustaf VI Adolf op de troon kwam. De programmamakers maakten het wezenlijke onderscheid, waarom Blauw Bloed dan niet?

Perfectie is niet mogelijk (ik weet hoeveel fouten ik zelf maak bijvoorbeeld), maar een goed programma maken moet toch mogelijk zijn - en er is niet veel meer voor nodig: huiswerk maken, en deskundigheid inhuren, dan is al heel veel gewonnen. © HJ

Eén miljoen bezoekers uit Nederland, na vier jaar

Precies vier jaar geleden is aarzelend begonnen met het dagelijks plaatsen van artikelen of berichten op Royalblog. Inmiddels staan op deze pagina van de site alleen al 3181 berichten, dus inmiddels gaat het gemiddeld om meer dan één bericht per dag. Op Twitter, een jaar geleden begonnen, staan ook al ruim duizend 'tweets'.  

Helemaal onverschillig blijven de bezoekers er ook niet altijd onder, want er is al ruim duizend keer commentaar geleverd op berichten op deze pagina. Niks vergeleken met GeenStijl of De Telegraaf, maar voor een specialistische site met een beschaafd publiek niet slecht.

Volgens de 'volgservice' - tracking in goed Engels - die sinds 9 augustus 2006 het bezoek op Royalblog.nl bijhoudt heeft vrijdagmorgen tussen zeven en acht uur de éénmiljoenste (unieke) bezoeker uit Nederland de site bezocht.

Dat zijn natuurlijk geen één miljoen verschillende Nederlanders - de lezer uit Nieuwkoop vlak voor middernacht kwam de afgelopen zes dagen al achttien keer langs - maar de tracker turft bij binnenkomst (geen pageviews dus), en drie keer snel achter aanklikken helpt niet, want er moet tijd overheen gaan alvorens een herhaalbezoek weer meetelt.

Een miljoen klinkt aardig, maar is over 1466 dagen gerekend niet veel. In de begintijd echter was er ook maar weinig verkeer: op zondag 13 augustus 2006 bijvoorbeeld waren er slechts drie belangstellenden. Een jaar later was het al iets beter: 585. Op dezelfde datum in 2008 was de groei duidelijk: 2457 en op 13 augustus 2009 stopte de teller bij 2951. Let op: niet exclusief uit Nederland. Donderdag waren er 1525 Nederlandse bezoekers op 5075 bezoekers in totaal.   

Het aandeel van de Nederlandse bezoekers bedroeg in januari 2008, voor de toevoeging en uitbreiding met de Engelstalige pagina News Summary, 81,3 procent van alle bezoekers. In augustus van dat jaar was dat gedaald naar 45,6 procent en nu vormt het miljoen nog 37,4 procent van alle bezoek. De Verenigde Staten (725.000, 27,9%), Canada (6%) en Australië (3,7%) zijn samen bijna even groot.

Dit komt overigens voor een belangrijk deel door de getrapte wijze waarop het bezoek op News Summary op de site komt: via een link naar specifieke artikelen vanaf Britse en Amerikaanse royalty verzamelsites, en niet naar de pagina zelf. Ook is het Nederlandse aandeel 'verwaterd' door de enorme toestroom uit het buitenland - 215 landen en gebieden inmiddels. © HJ    

Och was er maar een actueel royalty weekblad...

Het leek zo’n goed idee, in juni. Na de vrolijke bruiloft van kroonprinses Victoria en prins Daniel zocht ik naar een manier om beter op de hoogte te blijven van de gebeurtenissen in het Zweedse koningshuis, met mogelijk een uitloop naar de Denen en Noren. Het wat tuttige weekblad DAM Tidning – hét ‘koninklijke weekblad’ - kwam daarvoor als eerste in aanmerking. Bij bezoeken aan Stockholm en Öland had het altijd wel voor enige nuttige achtergrondinformatie gezorgd. Maar na zes of zeven nummers blijkt DAM Tidning toch vooral een sof. Dat heeft waarschijnlijk in de eerste plaats te maken met de sluitingstijd voor kopij.

Voor mij ligt het nummer van 12-18 augustus 2010, dat keurig op 12 augustus in de brievenbus lag. Dat betekent natuurlijk dat het al een aantal dagen geleden is gedrukt. Maar een week geleden maakte kroonprinses Mary van Denemarken bekend in de loop van januari 2011 een tweeling te verwachten. Nieuws dat je toch ook in dit nummer van hét koninklijke weekblad zou verwachten. Niet dus. Nou ja, een beetje dan. Volgens DAM Tidning is Mary ‘vermoedelijk’ zwanger, want daarover speculeren de Deense tabloids.

Extra pijnlijk voor een Zweeds royalty weekblad is natuurlijk dat er geen letter in staat over de commotie die is ontstaan over de huwelijksreis van Victoria en Daniel. Wel zogenaamd exclusieve opnamen van een recent rondje golf dat Daniel speelde met de partner van zijn zus, met Victoria als caddie. Dat doet vermoeden dat de productietijd van het blad bijna een week bedraagt – niet zo erg als het gaat om tijdloze plaatjes van een koninklijke vakantie (maar liefst acht pagina’s, zonder de Oranjes overigens), maar dodelijk wanneer er echt iets aan de hand is.

De Deense concurrent BilledBladet pakt deze week bijvoorbeeld wel uit met de zwangerschap van Mary. Tegen de tijd dat het (korte) abonnement afloopt, moet ik maar eens kijken op het met de Denen beter lukt om op de hoogte te blijven, in woord en beeld. En ja ik weet - op het internet zijn beide genoemde bladen meer bij de tijd. Maar wat zou het toch mooi zijn om een actueel royalty weekblad te hebben! In geen van de Europese landen bestaat dat namelijk. Point de Vue in Frankrijk kwam nog een heel eind, maar dat is tegenwoordig zeer slordig met feiten en concentreert zich liever op koning Nicolas en koningin Carla. © HJ

NRC: 'Politiek bepaalt zelf welk type kabinet er komt'

Marc Chavannes schrijft zaterdag 31 juli in zijn column Opklaringen in NRC Handelsblad een helder betoog over de gang van zaken bij de kabinetsformatie, en zo stelt hij: Niet de Koningin, maar de Politiek bepaalt welk type kabinet er komt. Hij stipt in zijn verhaal ook de kritiek aan die koningin Beatrix de afgelopen weken heeft gekregen op haar handelen bij de (in)formatie. Niet terecht, zo toont Chavannes aan. En om de koningin van persoonlijke motieven te betichten, vindt hij helemaal uit den boze.

Het artikel in NRC Handelsblad

'De paradox is dat in deze, mede door toedoen van Geert Wilders, meer antimonarchale tijden, het staatshoofd harder nodig blijkt te zijn om te zorgen dát er een solide kabinet komt. In de makkelijke uitleg van Haar keuzes in de formatie duikt ook steevast de troonwisseling op en de belangen van Willem-Alexander. De koningin zal haar zoon vast een stabiele overdracht gunnen, maar daarin haar motieven bij de huidige kabinetsformatie zoeken is van een staatkundig roddelniveau.

Bij een beginnende natie zou men in de 21ste eeuw niet kiezen voor de monarchie. Erfelijkheid is bij rekrutering voor nationale topfuncties met een internationale uitstraling een weinig gebruikt middel. Maar nu we al een paar generaties werken met een constitutionele monarchie en de huidige belichaming van die formule ervaring koppelt aan een hardnekkig streven de parlementaire democratie te laten functioneren, is het een misleidend zwaktebod de koningin voortdurend te betichten van personalistische ingrepen. Het staatshoofd is niet het probleem. Dat zijn een versnipperd parlement, een sterk geslonken politiek centrum en een permanente, hijgerige heruitvinding van het staatsrecht. Misschien wordt VVD/CDA+ een wonder van stabiliteit, maar een bijzonder trio van winnaars en grootverliezer is het wel.'

Ook als er straks eventueel een minderheidskabinet van VVD en CDA komt, blijft volgens Chavannes de kans reëel dat 'op enig moment weer wordt geroepen dat de koningin haar mening doordrukt. Die geluiden klonken het sterkst toen de formatieverkenning ‘over rechts’ begon. De koningin deed niet wat ‘men’ verwachtte: VVD-leider Rutte belasten met een formatie-opdracht. De indruk van vorstelijk ingrijpen werd versterkt doordat kersvers informateur Lubbers na zijn late avond-beraad op Paleis Noordeinde de koningin vrijelijk leek te citeren. Deze rommelige gang van zaken komt voort uit een paar tegenstrijdige ontwikkelingen. Kort gezegd: de politiek wil de formatie liever zelf regelen, maar slaagt daar lang niet altijd in. Dan valt men graag terug op de ervaren procescoach ten paleize. Zij ontleent haar rol niet aan de Grondwet maar aan het ongeschreven staatsrecht. Zij ziet het als haar taak de politiek te helpen richting te kiezen. Nu de verkiezingen een extreem gefragmenteerd veld heeft opgeleverd is het lastiger dan ooit te zeggen wat de uitslag betekent. Men komt daardoor sneller uit bij Haar die men niet nodig zou willen hebben.'

De Tweede Kamer wil het eigenlijk zelf doen, maar 'koos er voor de koningin als vanouds haar rol te laten spelen.' Vervolgens kreeg de koningin geen heldere adviezen en werd de PVV wel heel gemakkelijk afgeserveerd. Dat leidde tot de opdracht aan Lubbers, die volgens Chavannes de koningin niet diende door uit het paleis te klappen. (HJ): Bron: NRC Handelsblad

Tweede Kamer schuilt liefst achter rokken van Beatrix

OPINIE. Peter Rehwinkel beloofde bij zijn aantreden als burgemeester van Groningen zijn nevenactiviteiten als mediagenieke en mediageile commentator op koninklijke en staatsrechtelijke zaken te zullen staken. Er gaat tenslotte niets boven Groningen, dus hij zou zich bij zijn leest houden.

Maar dat is buiten Peter Rehwinkel gerekend, zo bleek donderdagavond bij Nova, waar hij weer ouderwets stralend zijn licht liet schijnen over het handelen van de koningin. Dit naar aanleiding van de aanstelling van oud-premier en minister van staat Ruud Lubbers als informateur.

Peter Rehwinkel was niet zo te spreken over de verfrissende openheid en helderheid van Lubbers over zijn informatieopdracht. Eindelijk eens geen verhullend taalgebruik, maar uitleg over de beweegredenen van het staatshoofd dat in feite door de heren en dames politici aan zijn lot wordt overgelaten. Zíj immers sluiten elkaar alleen maar uit, zonder eensgezind een marsroute aan te wijzen. Of zoals NRC vrijdag schrijft: 'Kamer schuilt achter macht van Beatrix'. Maar desondanks meende Rehwinkel dat de koningin een te groot stempel drukt op de kabinetsformatie.

Volgens Rehwinkel schuift de koningin steeds haar eigen vertrouwelingen naar voren. Eerder tijdens de formatie deed ze dat door Herman Tjeenk Willink, vicepresident van de Raad van State als informateur te benoemen. ,,Dit kan haar kwetsbaar maken'', zei Rehwinkel. ,,Zeker als ze, zoals Lubbers deed, zo uit de school gaan klappen.''

Lubbers gaf donderdag voor aanvang van zijn consultatieronde met fractievoorzitters een persconferentie. Daarin zei hij onder meer dat de koningin het 'een waagstuk' vindt om VVD-leider Mark Rutte het voortouw in de formatie te geven. Ze wil volgens hem niet 'haar portie maar aan Rutte' geven en hem op die manier onder druk zetten. Ook op andere momenten tijdens zijn persconferentie gaf hij een inkijkje in het gesprek dat hij voorafgaand aan zijn informatieopdracht met de koningin had gevoerd. Rehwinkel noemt deze openbaarheid opmerkelijk. ,,Het leek wel of de deur van het paleis open was blijven staan. Ik weet niet of de koningin daar blij mee is.''

Rehwinkel weet echter ook niet of de koningin het erg vindt. Er wordt door media en politici veel en vaak voor haar gedacht, enige helderheid kan in het huidig tijdsgewricht geen kwaad. 'De koningin wil niemand uitsluiten', zei Lubbers bijvoorbeeld. Een antwoord op de vraag van bijvoorbeeld PVV-aanhangers die de vorstin ervan verdenken hen buiten de deur te houden.

Rehwinkel had er beter aan gedaan zich bij Groningen en de perikelen over zijn illegale schutting te houden, maar als hij dan toch zijn gezicht op televisie wilde laten zien, dan was een verhandeling over het onmachtige optreden van de politieke partijen meer op zijn plaats geweest. 'Naarmate de verdeeldheid groter is, groeit de macht van het staatshoofd' schrijft NRC vrijdag ook. En als de koningin 'teveel haar stempel drukt' is het omdat de Tweede Kamer de eigen motie Kolfschoten uit 1971 nog steeds negeert: daarin is al besloten zelf voor de aanwijzing van een informateur te zorgen. Maar 39 jaar later is er nog steeds niemand die het aandurft. Schuilen achter de rokken van Beatrix is veiliger. Oké, maar dan niet zeuren over invloed, macht en stempels of over - Pro Republica c.s. - een koninklijke staatsgreep. © HJ

Beatrix staat bij kabinetsformatie volop in de wind

In dagblad Trouw besteedde parlementair redacteur Teun Lagas zaterdag ook aandacht aan de opwinding onder staatsrechtgeleerden over de schijnbare openhartigheid van informateur Ruud Lubbers over zijn bespreking met koningin Beatrix. Volgens Trouw is er geen reden tot ongerustheid: Lubbers weet en wist wat hij deed.

De reacties van lezers zijn overigens niet mals. Daaruit blijkt een enorme hoeveelheid wantrouwen, ook ten aanzien van het linkse/rechtse staatshoofd, dat haar eigen wil doordrijft (géén Wilders) en dat niet luistert naar dé kiezer. Iedereen vindt het best dat de koningin boven de partijen staat, zolang ze de partij van de betrokkene maar de voorkeur geeft...

(...) Lubbers schetste op zijn persconferentie niet alleen vagelijk wat in het gesprek met Beatrix was gepasseerd, hij liet ook een paar keer letterlijk weten wat het staatshoofd had gezegd. Dat citeren was nog vrij onschuldig, zoals: „Haar aanvankelijke conclusie was...”. Of: „Daarbij speelde, zo vertelde zij mij, wat te doen met...”, schrijft Trouw.

Openlijk, maar in zijn eigen woorden, maakte hij ook duidelijk hoe de koningin aankeek tegen de oproep van steeds meer partijen om VVD-leider Mark Rutte nu de leiding te laten nemen (...) Daarvoor, maakte Lubbers duidelijk, vond koningin Beatrix het te vroeg. Rutte zou wel eens beschadigd kunnen raken. Ook een nieuwe ronde onder leiding van Herman Tjeenk Willink kwam langs. Maar koningin en Lubbers concludeerden dat de invloedrijke vicevoorzitter van de Raad van State in deze moeilijke formatie niet te snel moest 'verslijten'.

Lubbers’ openheid is vloeken in de kerk voor staatsrechtgeleerden als Peter Rehwinkel, een voorzichtig man die de koningin niet snel de maat neemt. Maar Rehwinkel noemde deze gang van zaken 'bijzonder, opvallend, opmerkelijk'. Zijn probleem is: de opvattingen van ons onafhankelijke staatshoofd mogen niet op straat komen te liggen. (...) Maar Lubbers is geen brekebeen-Boekestijn. Hij liet waarschijnlijk bewust blijken hoeveel zorgen het staatshoofd zich maakt over deze formatie. (...)

Minder begrip voor het koninklijk handelen bij de formatie heeft columnist Sylvian Ephimenco, die in Trouw hard uithaalt naar de 'meanderende' Beatrix. Hij houdt haar als eerste verantwoordelijk voor het gebrek aan vooruitgang bij de kabinetsformatie, alleen al vanwege het tegen alle adviezen in doordrukken van het bekijken van de optie 'Paars-Plus'.

(...) Het niet-gekozen staatshoofd is vanzelfsprekend onschendbaar in ons monarchale museum en mag zich daarom ook van alles permitteren. Zoals het benoemen van vertrouweling Tjeenk Willink, tegen het algemene advies, om haar zin, Paars-plus, door te drukken. En wie hoopt op een koninklijke hand in eigen boezem kan de komende dagen beter stilletjes op een dag vorst wachten. De koningin is vooral onfeilbaar en heeft een willetje dat men dient te gehoorzamen.

(...) Beatrix als complicerende factor in een uiterst ingewikkelde situatie, die het aanzien van de politiek niet bepaald opkrikt. En nu is onze recidiviste, zoals het woord het aangeeft, op herhaling. Tegen de wens van de meeste fractievoorzitters om Mark Rutte tot informateur te benoemen (...)  haalde ze weer een oude vertrouweling, Ruud Lubbers, uit de mottenballen. 

.. Volgens Lubbers vond Beatrix deze optie meer een ’waagstuk’ dat ’te vroeg kwam’. Inderdaad: als je de trage gang vol meanders van Beatrix analyseert, komt een oplossing altijd te vroeg: om van A naar B te gaan is het beter om een tijdje bij Z te gaan snurken. Ik weet twee leuke opdrachten voor de toekomstige regering van VVD-PvdA-CDA: geef Nederland een nieuw en efficiënt kiesstelsel en beperk op drastische wijze de macht van het niet-gekozen staatshoofd.

Het hele artikel in Trouw. © HJ; Citaten uit Trouw. Foto: © DPP

Villa in Mozambique: zou de leugen dan toch regeren?

 

Pam Golding Properties heeft een mooie gemeubileerde villa te koop in Mozambique, aan zee, op het schiereiland Machangulo. Bingo! Dat móet wel het huis zijn dat Willem-Alexander en Máxima daar hebben laten bouwen. Vlug de afbeeldingen downloaden en op de eigen site zetten of afdrukken in de krant.

Mededeling van Pam Golding Properties: I have provided information on the property Ref. MOZ1012010, which does not belong to the Crown Prince. We do not have the property of the Crown Prince on our listings.

Een belletje naar SP-Kamerlid Ronald van Raak is ook altijd leuk want die zegt vast dat het 'schandalig' is, of dat de 'aanstaande koning toch op zijn woord moet kunnen worden geloofd'. En een beter bewijs voor de leugenachtigheid van de prins is er niet.

Immers, Willem-Alexander en Máxima hebben nog maar enkele dagen eerder gezegd dat hun huis nog niet af is. Maar kijk hier: er liggen zelfs oranje doeken op de rustbedden. Kan het mooier? De Rijksvoorlichtingsdienst is uiteraard ook niet te vertrouwen.

Pff, volgens de RVD reisde het prinselijk paar vanuit Zuid-Afrika naar Mozambqiue voor een bouwvergadering en om zaken af te handelen rond het in aanbouw zijnde huis. Dat gelooft toch niemand, ze hebben er gewoon vakantie gevierd! Nog even genieten van hun investering - kijk eens naar die oranjegloed in het huis!

Harer Majesteit's ambassadeur in Zuid-Afrika wordt bedankt voor zijn loslippigheid. Die heeft het dubbelspel van het prinselijk paar aan het licht gebracht. Het huis is af en het prinselijk paar geniet in het geniep van, zo vlak voor de verkoop.

Opvallend met welk gemak de afgelopen week weer een stroom berichten over het huis op gang is gekomen. Inderdaad, met dank aan ambassadeur Rob de Vos. Opvallend dat media die toch een zekere reputatie van betrouwbaarheid hebben hoog te houden (Elsevier bijvoorbeeld) klakkeloos een bericht van GeenStijl overtikten en foto's van hét huis plaatsen, zonder veel omhaal overgenomen van de site van Pam Golding Properties.

Opmerkelijk dat nergens makelaar Sandy Wilson aan het woord komt, die verantwoordelijk is voor de verkoop van de 8000 vierkante meter grond in Mozambique. Is haar dan niet gevraagd of dit inderdaad het huis van de prins is? Ze heeft een aantal media aan de lijn gehad, zo antwoordt ze vanuit Maputo op een vraag van Royalblog, maar de boodschap is kennelijk niet overgekomen.

De RVD moet natuurlijk zwijgen (privé), maar ook die wordt niet opgevoerd in de berichten. Ontkenningen zouden het leuke zomernieuws ('Ongehoorzame prins luiert in luxevilla') maar bederven. Verontrustend ook dat lezers, getuige hun reacties op de afgeleide berichtgeving in bijvoorbeeld AD en Elsevier, ook meteen geloofden dat de prins heeft gelogen en dat GeenStijl c.s. gelijk hebben. Zo slecht is het kennelijk gesteld met de kredietwaardigheid van Willem-Alexander.

Hoe zat het ook alweer met die vakantiewoning aan het strand van Mozambique? De prins heeft beloofd de villa te zullen verkopen wanneer die af is, en van de verkoop bericht te zullen doen. Een belofte die hij tegenover de pers op Eikenhorst nog eens herhaalde. Maar hij heeft eerder ook gezegd en geschreven betrokken te zullen blijven bij het project en de zaken goed te willen afhandelen. Dat verklaart dan ook meteen zijn aanwezigheid in Mozambique, die hij overigens veiligheidshalve vooraf meldde aan de minister-president.

Dat hij er nooit (meer) op vakantie mocht of zou gaan, heeft hij nooit beloofd of hoeven beloven. Gek dus dat er, in de woorden van enkele media (RTL, Volkskrant, Trouw e.a.), 'weer een relletje ' is ontstaan over de villa. Zou de leugen dan toch regeren? © HJ; Foto's: © DPP; GPD © AP

Royalty en de sport, een overpeinzing op finaledag WK

 

Persoonlijke voorkeuren bepalen een deel van de koninklijke agenda. Dat kan met enige zekerheid worden geconcludeerd rond de WK-finale in Johannesburg, zondag. Het zijn namelijk niet alleen de verschillen in nationale tradities die bepalen wie wanneer waar aanwezig is, maar wel degelijk ook de eigen interesses en verlangens, naast protocol en public relations.

Neem bijvoorbeeld prins Albert II van Monaco, vijfvoudig deelnemer aan de Olympische winterspelen. Hij is zonder meer sportliefhebber. Hij zit niet alleen omdat het moet op de tribune bij AS Monaco, of bij de tenniskampioenschappen van Monte Carlo of bij de Grand Prix. Hij vindt het duidelijk ook leuk en interessant, al was het maar omdat hij bij zwemwedstrijden in het vorstendom in 2000 de Zuid-Afrikaanse Charlene Wittstock heeft leren kennen.

Albert duikt dus ook op bij evenementen buiten Monaco, zoals deze week nog bij de Tour de France en in 2000 bij de finale van Euro 2000. Sport is natuurlijk ook een middel om Monaco onder de aandacht te krijgen en houden. De honderduizend bezoekers (in een landje met 7.000 ‘eigen inwoners’!) bij de autoraces geven aan dat dit ook lukt.

De kunstzinnige Deense koningin Margrethe II bezoekt liever musea, tentoonstellingen en werkt mee aan ballet- en theaterproducties dan dat ze voetbalwedstrijden bezoekt. Maar bij Olympische zomerspelen komt ze toch regelmatig de Deense sporters aanmoedigen, iets wat koningin Beatrix nog nooit heeft gedaan.

Margrethe laat tegenwoordig meer over aan haar zoons en hun echtgenotes, en zodra er paarden in beeld komen, laat ook zus Benedikte zich niet onbetuigd. Niet zo gek, want dochter Nathalie is olympisch amazone. En niet vergeten: kroonprins Frederik ontmoette zijn vrouw Mary tijdens de spelen van 2000 in Sydney. 

De Belgische koning Albert II mocht vorige week niet ontbreken bij de hulde die de Tour de France na de start in Rotterdam bracht aan de 65-jarige baron Eddy Merckx. Maar verder is de toch vaak als sportief omschreven vorst niet veel langs de lijn te vinden, en ook van zijn kinderen zijn geen opnamen bekend waarop ze zich verbroederen met nationale sporthelden- een enkele uitzonderlijke tennisster of atlete daargelaten.

Hoe anders is het beeld in Noorwegen en Zweden. Wijlen koning Olav nam deel aan de Olympische spelen in Amsterdam in 1928 en was een trouw bezoekers van atletiek- en ijsstadion Bislet. Koning Harald trekt ook graag zijn winterkleren aan om bij wedstrijden aanwezig te zijn, en Haakon en Mette-Marit doen niet voor hem onder. Bij koning Carl Gustaf en koningin Silvia, die elkaar op de spelen van 1972 in München leerden kennen, eenzelfde beeld. 

De Windsors kennen een duidelijke taakverdeling. Paarden, paarden en paarden zijn voor koningin Elizabeth, met prins Philip in haar kielzog. Prinses Anne is voor het Schotse rugby en de Olympische Spelen, en de jongste Wales-prinsen doen zowel voetbal als rugby, maar dan wel weer verdeeld over Engeland en Wales. De hertog van Kent dankt zijn wereldfaam aan de betrokkenheid bij de tenniskampioenschappen van Wimbledon. Maar al in al, zijn familieleden regelmatig op de tribunes en langs de lijn terug te vinden.

En Nederland? Koningin Beatrix is privé bijna jaarlijks bij Indoor Brabant en het CHIO in Rotterdam. De paardensport, die ze zelf ook beoefend, is duidelijk een liefhebberij, naast natuurlijk zeilen met de geliefde Groene Draeck. Als ‘kroonprinses’ bezocht Beatrix ook Olympische zomer- en winterspelen, maar daar is ze tijdens haar regering (voor zover mij bekend) niet meer gezien.

De enige die met grote regelmaat wedstrijden en grote kampioenschappen bezoekt, is prins Willem-Alexander, tegenwoordig vaak met Máxima en/of de kinderen in zijn kielzog. Alexander deelt met prins Albert, prins Felipe en de kroonprinsen Frederik en Haakon de liefde en de kennis voor en van de sport, en zijn aanwezigheid is in de eerste plaats uit liefhebberij.

De Apeldoornse tak van de familie levert ook een belangrijke bijdrage, door de jarenlange aandacht van Margriet en Pieter voor de paralympische sport en sporters. De prinsen Maurits, Bernhard en Pieter-Christiaan zijn verder meer doeners, en het liefst in stoere sporten: zeilen, autoracen, en PC, die er ook charitief mee bezig is, ook met marathons. Maar de sportwereld mag zich ten opzichte van de wereld van kunst en cultuur toch als een ondergeschoven kindje beschouwen.

Koningin Beatrix, in 2000 noodgedwongen bij openingswedstrijd en finale van het EK op de tribune, laat zelfs nu bij Oranje – haar kleur nota bene – in de eindstrijd van het grootste en meest bekenen toernooi ter wereld verstek gaan. De Spaanse koningin Sofia – toegegeven, geen regerend staatshoofd – heeft wat dat betreft een betere balans aangebracht tussen haar belangstelling en enthousiasme voor sport én cultuur.

De licht erotiserende beelden van de Spaanse koningin in de kleedkamer na afloop van de WK-halve finale Spanje-Duitsland, met de slechts in een handdoek gehulde doelpuntenmaker Puyol die zich een weg langs haar moest banen, zijn de hele wereld rondgegaan en hebben Sofia veel goodwill gebracht. ‘De talisman van de ploeg’, wordt ze genoemd. Na het winnen van de EK in 2008 kwamen Juan Carlos en Sofia overigens, met prinses Elena, ook in de kleedkamer.

De Spaanse koning had er zondag bij willen zijn, maar vanwege zijn gezondheid is het beter de reis niet te maken. Hij heeft daarom maar opgebeld. Voor zover bekend heeft koningin Beatrix de manschappen van Bert van Marwijk (nog) niet toegesproken. Misschien gaat dat ook wel weer een stap te ver. Beatrix heeft nooit wat opgehad met dweperij en verdwazing, dus blijft ze in deze vooral zichzelf. En 2x 12 uur in een vliegtuig zitten voor een potje voetbal is ook niet ‘haar ding’.

Juan Carlos heeft Beatrix tegelijkertijd gered van kritiek op haar afwezigheid; als de door Nederlanders in hun volkslied nog immer geëerde koning van Hispanje wél in Soccer City was geweest, dan had het prinselijk paar, met prins Pieter-Christiaan elders op de tribune, toch wat mager afgestoken tegenover het dozijn koningen en presidenten uit Afrika en de rest van de wereld.

Maar goed. Máxima kan zondagavond in één klap de hele wereld stilkrijgen door in Bavaria jurkje aan de zijde van Willem-Alexander te verschijnen. Dan zijn meteen ook al die vileine, chagrijnige en afgunstige Zuid-Amerikanen, die haar bekritiseerden en ridiculiseerden om haar steun voor Oranje (in een koeienjas!), de mond gesnoerd. Dan is ze inderdaad de ‘naranja fanática’ waarvoor de Latijns-Amerikaanse pers haar al uitmaakte. Alleen, er is één maar, dit alles heeft alleen succes als het ‘andere Oranje’, ook wint.......... © HJ; Fotos: archief GPD © AP, DPP