Met royale blik - ROYALBLOG.NL

Het verhaal achter Royalblog.nl

Royalblog.nl is een combinatie van nieuwssite - in het Nederlands en Engels - en blog, met persoonlijke observaties, opmerkingen en ervaringen rond royalty evenementen of bij koninklijke gebeurtenissen.

Royalblog is begonnen in 2006, als aanvulling op de verslaggeving die ik als royaltyverslaggever van de regionale kranten deed over het staatsbezoek aan Argentinië. Je kunt op internet nu eenmaal meer tekst en foto’s kwijt dan in de krant. Het blog was een succes en dat jaar waren er meer buitenlandse reizen: het jubileum van de koning van Thailand, Willem-Alexander en Máxima naar Australië en Nieuw-Zeeland en de koningin op de Antillen bijvoorbeeld.

Zo is het blog verder gegroeid, waarbij het tijdsverschil met Nederland de stukjes interessanter maakte. De lezers hoefden niet te wachten op het uitkomen van de krant. Eén krant ging nog een stapje verder. Onder het kopje 'staatsbezoek' werd in één regel verwezen naar Royalblog. In de krant zelf verder geen letter daarover.

Diezelfde zomer heb ik besloten om ook dagelijks ‘nieuwsberichten’ te plaatsen, ook als aanvulling op de royaltyrubriek die ik maakte voor de kranten van de GPD. Die verwijzen er ook naar onder berichten en op hun eigen sites. Soms is het wel lastig. Primeurtjes kunnen niet altijd meteen op de site, omdat de kranten voor gaan.

Het ‘nieuws’ neemt nu - met de recensies - de belangrijkste plaats in. Waarbij de tekst natuurlijk minder belangrijk is dan de foto’s. Zonder de bijdrage en hulp van een paar zeer toegewijde fotografen zou Royalblog.nl er niet uit zien en ook niet interessant zijn.

Sinds 2008 zijn er ook Engelstalige berichten - niet zo zeer wat ik zelf vertaal, maar uit het aanbod van de persbureaus. Meer dan een kwart van de bezoekers van de site komt sindsdien uit Amerika en Canada. In een goede maand zijn er nu meer dan 80.000 bezoekers op de site.

Die bezoekersstroom - uit 200 landen, van Tonga tot Groenland - is een stimulans om steeds weer achter de computer te kruipen. De reacties van de vaak zeer kritische en opmerkzame bezoekers zijn dat ook. O wee, als het niet klopt, of als ik in mijn haast en slordigheid taal- en spelfouten maak. Die oplettendheid maakt de site beter.

Het bijhouden valt overigens niet altijd mee. Een paar uur per dag vraagt de site toch wel. Die tijd is wat moeilijker te vinden omdat ik door een reorganisatie er ander werk bij heb gekregen. Dat is voor een enkele bezoeker nog wel eens moeilijk te begrijpen: waarom is er niet nú een bericht over dit of dat?! Maar de computer is niet 24 uur per dag bemand.. Ik heb vaak ook in vakanties tijd ingeruimd om berichten te zoeken en te plaatsen, maar dat is niet altijd mogelijk en zeker ook niet (w)(m)enselijk. 

© HJ; Foto's: © Dutch Photo Press

www.royalblog.nl

Spelregels voor reacties op website

Met enige regelmaat laten bezoekers en lezers van de website reacties achter. Ze hebben commentaar, weten het al of niet terecht beter, doen suggesties voor aanvullingen en verbeteringen, geven tips en aanwijzingen, ventileren hun mening of stellen vragen. Dat alles wordt zeer op prijs gesteld - vooral de kritische geluiden en de verbeteringen van (stomme) fouten. De site wordt er beter door.

Er zijn bezoekers die in discussie willen over een bepaald artikel, die het er niet mee eens zijn, of vooringenomenheid of domheid veronderstellen. Om met hen in contact te kunnen treden, wordt een e-mailadres gevraagd bij het achterlaten van de reactie. Ook gaan reacties eerst langs de eindredactie om spam en scheldpartijen tegen te houden.

Niet iedereen vindt het leuk of nodig een emailadres achter te laten. Er wordt dan een vals adres opgegeven; dat is jammer, want daardoor kan ik niet reageren op persoonlijke getinte opmerkingen. Een naschrift is niet altijd voor iedereen geschikt.

Wanneer het vermoeden bestaat dat het adres niet klopt, wordt er eerst een mail naar toegestuurd. Blijft die onbeantwoord of komt-ie als onbestelbaar terug, dan wordt de reactie niet geplaatst of verwijderd. Wat dat betreft gelden ook hier de regels van de ingezonden brievenrubrieken van de aangesloten kranten. © GPD

De dubbele moraal en het voorbeeld van Kamerlid Paul Tang

OPINIE - ,,De prinses heeft een voorbeeldfunctie." Aan het woord is PvdA-Kamerlid Paul Tang, die zich eerder dit jaar roerde in de discussie die ontstaat over het feit dat prinses Christina haar vermogen heeft geparkeerd op Guernsey,. Een voorbeeldfunctie die volgens hem voortvloeit uit haar geboorte, niet uit haar lidmaatschap van het Koninklijk Huis of een publieke functie. Beide heeft Christina immers sinds 1975 niet (meer).

Vreemd dan dat uitgerekend een Kamerlid met zulke verheven en ruimhartige opvattingen over de voorbeeldfunctie van mensen in het publieke domein zonder enige terughoudendheid de afspraken over vertrouwelijkheid van regeringsstukken schendt. Tang verstrekte RTL de Macro Economische Verkenningen en negeerde daarmee zijn geheimhoudingsplicht en het embargo op de stukken voor Prinsjesdag. Hij was overigens niet de enige.

Dit staat even los van de zin/onzin van het Prinsjesdag embargo. Als je het als Kamerlid - van een regeringspartij nota bene - daar niet mee eens bent, dan teken je niet voor de vertrouwelijke stukken en wacht je gewoon tot Prinsjesdag. Om diezelfde reden tekende NRC Handelsblad de afgelopen jaren niet voor de embargoregeling: de krant probeerde zelf wel achter de stukken te komen.

Paul Tang biechtte zijn wangedrag op. De reactie van een collega, zoals opgetekend door NRC, was veelzeggend. ,,Als je lekt, moet je stevig kunnen liegen. Paul kan dat niet. Daar is hij de persoon niet naar." Misschien dat Kamerleden eerst eens bij zichzelf te rade moeten gaan alvorens ze weer eens voor de microfoon verschijnen om anderen te wijzen op een al dan niet bestaande voorbeeldfunctie.

Wie heeft nu nog vertrouwen in een man als Paul Tang? Als hij écht gelooft in wat hij zegt, en heeft gezegd, dan geeft hij vandaag nog zijn Kamerzetel op. Dát is pas een voorbeeld stellen. © HJ

Kamer op verkeerde adres voor Christina

Het lijkt erop dat de schatbewaarder van koningin Beatrix, die door de vorstin uit haar staatstoelage wordt betaald, ook actief is voor Oranjes die geen lid (meer) zijn van het Koninklijk Huis. Anders is niet te verklaren waarom prinses Christina nu twee trusts op het Kanaaleiland Guernsey heeft met als postadres paleis Noordeinde. Ook drie van de vier kinderen van prinses Irene hebben samen met haar ex prins Carlos Hugo een stichting die Noordeinde als adres heeft.

De thesaurier zou zich alleen moeten bezighouden met financiële zaken van leden van het Koninklijk Huis: de Oranjes die nog in aanmerking komen voor de troon. De rest van de familie valt daarbuiten en zou zelf buiten het paleis een financieel adviseur moeten vinden.

Dan ontstaat er ook geen onduidelijkheid over verantwoordelijkheden, zoals vrijdag weer gebeurde toen naar buiten kwam dat prinses Christina een tweede trust, voor de erfenis van haar vader prins Bernhard, heeft opgericht op Guernsey.

Kamerleden van SP en GroenLinks willen daarvoor minister-president Jan Peter Balkenende ter verantwoording roepen: hij moet de koninklijke familie verbieden om geld onder te brengen in trusts op de Kanaaleilanden. Een onmogelijke opgave voor de premier. Hij heeft immers niets te zeggen over de koninklijke familie.

Het enige dat Balkenende kan doen is koningin Beatrix vragen de financiën van haar familie voortaan buiten het paleis om te laten regelen. De staat geeft slechts drie Oranjes een uitkering: de koningin, prins Willem-Alexander en prinses Máxima. De overige acht volwassen leden van het Koninklijk Huis moeten zelf hun kostje verdienen.

Dat betekent dat het ze ook vrij staat dat geld hoe en waar te beleggen waar ze willen, al geldt wel: hoe dichter bij de troon, hoe groter de voorbeeldfunctie en de maatschappelijke verantwoordelijkheid. Maar toen prins Friso - geen lid van het Koninklijk Huis, - besloot geld te geven aan het verkiezingsfonds van Barack Obama, konden regering en parlement daar niets tegenin brengen.

Voor prinses Christina geldt dat in nog grotere mate. De jongste zus van koningin Beatrix heeft al in 1975 afstand gedaan van haar rechten op de troon. Sindsdien heeft ze zich ook niet meer met het ‘familiebedrijf’ ingelaten. Een voorbeeldfunctie kan haar daarom ook niet worden toegedicht zoals Kamerleden nog wel doen.

Het grootste deel van de afgelopen 34 jaar woonde ze in het buitenland, in New York en tegenwoordig in Londen. Ze heeft dan ook in de eerste plaats te maken met het belastingregime in haar woonplaats. De prinses heeft inmiddels twee trusts op het Kanaaleiland Guernsey. Daar heeft ze onder meer om belastingtechnische redenen haar aandeel ondergebracht in de erfenissen van haar ouders, koningin Juliana en prins Bernhard.

Staatssecretaris De Jager (Financiën) zei eerder dit jaar dat daarover vooraf overleg is geweest met de financiële beheerders. Zo zijn er afspraken gemaakt over wat er met het geld gebeurt wanneer Christina overlijdt. Er worden dan in Nederland successierechten betaald. Christina heeft daarmee rekening gehouden met eventuele gevoeligheden in Nederland, hoewel ze daartoe wettelijk niet verplicht was.

De Tweede Kamerleden van SP en GroenLinks die vroegen om de Oranjes ter verantwoording te roepen, zouden voor wat betreft prinses Christina aan moeten kloppen bij de Britse premier Gordon Brown of bij de Eerste Minister van Guernsey, Lyndon Trott. Maar SP en GroenLinks zouden Balkenende wel moeten vragen of de trusts van de prinses op een ander postadres kunnen worden geregistreerd dan het werkpaleis van de koningin. Dan wordt ook helder dat het Koninklijk Huis er buiten staat. © GPD: Foto's: © DPP