Monaco. Nice. Milaan. Tavarnelle. Florence. Pisa. Zes dagen op reis voor koninklijke verslaggeving is niet saai. Een voorrecht zelfs, ook al zou twee maanden eerder of later qua temperatuur aangenamer zijn. Warm, broeierig en vochtig was het weer langs de Middellandse zee en in Toscane. En verrassing: ook bij terugkeer in Nederland!
Tevreden? Nee, eigenlijk niet. De mogelijkheden om te werken waren in Monaco beperkt. Natuurlijk, je kunt uren kijken naar een groep mensen die op een plein naar een scherm kijkt om te zien wat er binnen in het paleis gebeurt. Maar wat dat aan ‘ ‘kleur’ oplevert, wordt gemist in aandacht voor details van de plechtigheden. En het meeluisteren naar de qua Monaco vaak toch beter ingevoerde Franse collega’s heeft ook zo zijn voordelen.
Verslaggeving van grote evenementen zoals de koninklijke huwelijken in Londen en Monaco is moeilijk door één persoon te verhapstukken. Je kunt niet overal tegelijk zijn, alles zien of alles lezen – niet op hetzelfde moment tenminste. Grote internationale persbureaus zetten hele teams op zo’n huwelijk als in Monaco: mensen op straat, achter de televisie, op het paleisplein, op de redactie, bij het hotel waar de gasten verblijven. '
Daar valt met een eenmansploeg – redacteur, verslaggever, amateurfotograaf – niet tegen op te boksen. En belachelijk – als je enkele commentaren op de site mag geloven – dat je ook nog wilt eten, slapen en sfeer proeven: dat gaat immers ten koste van het schrijven!
Met de moderne communicatiemiddelen kun je 24/7 in de lucht zijn, maar tijd om te analyseren, om echt te kijken en een evenement te doorleven is er niet (meer). ‘Vroeger’ ging je naar de redactie, of tenminste naar een typemachine of computer om een verslag te schrijven. Onderweg was er tijd voor reflectie. Tegenwoordig gaat ook een schrijver bijna ‘live’: met sms en tweets. En dan merk je bij het zien van een herhaling van de huwelijkssluiting van Albert en Charlène hoeveel je ondertussen hebt gemist terwijl je aan het schrijven was, of foto’s aan het uploaden.
Een klaagzang? Nee. De constatering van een verandering in het vak, in het werk. Bij het huwelijk van kroonprins Haakon in 2001 was er geen blog, geen Twitter, geen Facebook, geen iPad, waren er geen mobiele telefoons met de mogelijkheden van nu, had nog niet iedereen een digitale camera – dat gaf weer andere stress, zeker, maar er was op een of andere manier toch meer tijd. En dat kwam doorgaans de kwaliteit ten goede – maar, aan de andere kant, zonder de moderne hulpmiddelen stonden er niet een goed half uur na de fotosessie in Tavarnelle foto’s daarvan op deze website en was er al een eerste verslag naar het ANP gestuurd….. © RB
Reacties