'Bent u de moeder van Floris?' Die vraag van een Canadese oorlogsveteraan verraste prinses Margriet. Beter kan ze zelf eigenlijk niet illustreren dat het is gelukt om een brug te slaan naar de toekomst.
Haar jongste zoon is als petekind van het Royal Canadian Legion van kindsaf aan betrokken geweest bij de Canadese veteranen. Voor hem is een rol weggelegd om de herinneringen aan de bevrijders ook bij de jongere generaties levend te houden.
,,We moeten ervoor zorgen dat we die speciale band met Canada houden", vindt Pieter van Vollenhoven. Hij heeft zich daar al jaren voor ingezet, maar het is niet altijd gemakkelijk. Nederland richt zich op de EU en op Amerika, Canada wordt snel vergeten, vertelt Van Vollenhoven, die samen met de prinses terugblikt op hun officiële bezoek aan Canada.
,,Je kunt zo'n band altijd verbreken, maar je bouwt 'm dan nooit meer op. Ik vind dat het voor Nederland de moeite waard is om daarin te investeren. Daarom kijken we ook nadrukkelijk naar de jeugd." Voor de tijdens de oorlog in Ottawa geboren Margriet blijft Canada een 'second home'. ,,Je voelt je hier thuis en we worden buitengewoon hartelijk en warm ontvangen", zegt ze.
Toch is het dit jaar anders, merkt het paar. ,,De warmte was dit keer veel groter dan ooit", aldus Pieter. ,,Na de oorlog was er in Canada geen belangstelling voor de veteranen en hun verhalen", weet Van Vollenhoven. ,,Dat leefde niet. Ze kregen van hun buren de vraag 'waarom het gras al die tijd niet was gemaaid' of de opmerking, 'je hebt in Italië zeker op het strand gelegen'. Pas veel later is het besef gekomen wat de soldaten hadden gedaan."
,,Het keerpunt", zegt prinses Margriet, ,,kwam bij de vijftigste verjaardag van de bevrijding." Toen vielen de voor het eerst met de veteranen meegekomen Canadese media achterover van het welkom dat de oud-strijders in Nederland kregen. Sindsdien is de aandacht alleen maar toegenomen. ,,Ik denk dat ze bezig zijn met een inhaalslag", aldus Pieter, die in Canada steevast wordt aangesproken met 'professor'. Dat rolt zoveel gemakkelijker over de tong dan het voor Engelstaligen onuitspreekbare 'Van Vollenhoven'.
De 2500 Canadese scholieren die begin mei in Nederland de herdenkingen meemaakten, zijn een voorbeeld van die toegenomen belangstelling. ,,Ontzettend jammer en spijtig dat dat nooit eerder is gebeurd", vindt hij. ,,Dit was uniek. Een volgende keer zijn de veteranen er niet meer", vult Margriet aan. ,,Deze 2500 hebben een enorme last op hun schouders om het verhaal verder te vertellen."
,,De volgende generaties zijn nog best bereid om hier aandacht aan te besteden", zegt Van Vollenhoven, die de scholieren om nieuwe ideeën en suggesties vroeg. Hij ziet nu ook kinderen en kleinkinderen van veteranen meedoen. ,,In Apeldoorn was het vorige week ook heel druk", zegt Margriet die ook in Nederland nog steeds veel aandacht ziet voor de gezamenlijke geschiedenis.
En hoewel Margriet en Pieter niet over de zeventigste verjaardag van de bevrijding in 2015 praten, denken ze dat het best mogelijk is dat ze dan opnieuw gaan. Eigenlijk, zo verklapt Pieter, zou hij de sledetocht die ze dertig jaar geleden samen maakten in het onherbergzame noorden van Canada nog een keer willen overdoen.
,,Ik wil dolgraag terug, ik vind dat we terugmoeten. Ik wil de veranderingen zien." Margriet wijst op de leeftijd en fitheid van hun beiden, maar Pieter die het onderwerp vijf jaar geleden ook aan de orde stelde, is nog niet overtuigd. Canada blijft ook wat dat betreft trekken. © GPD; Foto's: © GPD & Royalblog, HJ
Hartelijk dank voor de prachtige verslagen en foto's uit Canada!Ik heb er zeer van genoten!
Geplaatst door: Annie | 19 mei 2010 om 13:17