Cristina niet, Evita wel: geen lintje voor presidentsvrouw

(Door Hans Jacobs)

(GPD) - De Casa Rosada kan wel een likje verf gebruiken. Aan de buitenkant én zeker aan de binnenkant. Het Argentijnse regeringspaleis aan het wereldberoemde Plaza de Mayo valt bij nadere kennismaking eigenlijk een beetje tegen. Is dat het nou? Het gebouw, officieel Casa de Gobierno geheten, is zo'n 130 jaar oud. Eigenlijk bestaat het verschillende delen, die aan elkaar zijn 'geplakt'. Aan de voorkant vormt het nog een redelijke eenheid, maar aan de zijkant is het een rommeltje.

De Casa Rosada is door Evita Perón wereldberoemd geworden. Zij hield vanaf het balkon opzwepende redevoeringen, waarnaar tienduizenden Argentijnen - peronisten - kwamen luisteren en kijken. Jongere generaties kennen het paleis misschien beter door Madonna, die in 1996 ondanks flinke protesten van de Argentijnen van de toenmalige president Carlos Menem toestemming kreeg op het balkon 'Don't cry for me Argentina te zingen' voor de musicalfilm 'Evita'.

De woorden van Evita's afscheidslied spelen door mijn hoofd wanneer ik langs na afgifte van mijn paspoort langs de beveiliging naar binnen loop. Een buitenkansje, zo'n bezoek aan het presidentieel kantoor. Via een ogenschijnlijk ingewikkelde omweg worden we naar de Salon Blanco gedirigeerd. De gangen en het trappenhuis doen denken aan een vervallen kantoor uit de jaren zestig, met bladderende verf, kapotte vloertegels, oude kantoormeubelen en aftandse prikborden met vakbondmededelingen en strijdkreten. Niks grandeur, tot aan de witte zaal - zeg maar een soort 'troonzaal' - eigenlijk (foto). Hier wel een rood podium, een rode loper, veel marmer en goud. En twee vakken voor de pers.

De Argentijnse president Néstor Kirchner is geheel tegen zijn gewoonte in stipt op tijd, vergezeld van zijn op zijn zachtst gezegd opvallende echtgenote senator Cristina Fernández de Kirchner. Om te zeggen dat het echtpaar popelt van verlangen om de Nederlandse gasten te ontvangen, nou nee. Kirchner doet zijn best, zo lijkt het bij het handen schudden, maar het blijft stijfjes en onpersoonlijk. Alleen Máxima krijgt er een 'finalemente' uit wanneer ze de in 2003 gekozen president van haar oude vaderland dan 'eindelijk' ontmoet.

De ceremonie is snel over. Wij moeten snel naar buiten. De koninklijke gasten verdwijnen met het presidentspaar naar een zijkamer voor het traditionele uitwisselen van de cadeau's en lintjes. Orde van San Martín voor Beatrix, Grootkruis Nederlandse Leeuw voor Kirchner.

En niks voor Cristina. Dat was 55 jaar geleden wel anders. Toen kreeg Eva Perón van prins Bernhard in ditzelfde paleis de Huisorde van de Oranjes omgehangen, terwijl elders een koffertje met dertig miljoen gulden van handen wisselde. Het leverde een fikse order op voor Werkspoor.

Nu blijft het bij een paar oude kaarten van Argentinië, die de koningin opvallend nerveus en hakkelend aanbiedt. Ze weet dan waarschijnlijk al dat Kirchner haar dansgala vanavond overslaat; hij moet werken, sociale verplichtingen tellen niet. Ook dat was in Bernhards tijd anders.

(Door Hans Jacobs)

(GPD) - De Casa Rosada kan wel een likje verf gebruiken. Aan de buitenkant én zeker aan de binnenkant. Het Argentijnse regeringspaleis aan het wereldberoemde Plaza de Mayo valt bij nadere kennismaking eigenlijk een beetje tegen. Is dat het nou? Het gebouw, officieel Casa de Gobierno geheten, is zo'n 130 jaar oud. Eigenlijk bestaat het verschillende delen, die aan elkaar zijn 'geplakt'. Aan de voorkant vormt het nog een redelijke eenheid, maar aan de zijkant is het een rommeltje.

De Casa Rosada is door Evita Perón wereldberoemd geworden. Zij hield vanaf het balkon opzwepende redevoeringen, waarnaar tienduizenden Argentijnen - peronisten - kwamen luisteren en kijken. Jongere generaties kennen het paleis misschien beter door Madonna, die in 1996 ondanks flinke protesten van de Argentijnen van de toenmalige president Carlos Menem toestemming kreeg op het balkon 'Don't cry for me Argentina te zingen' voor de musicalfilm 'Evita'.

De woorden van Evita's afscheidslied spelen door mijn hoofd wanneer ik langs na afgifte van mijn paspoort langs de beveiliging naar binnen loop. Een buitenkansje, zo'n bezoek aan het presidentieel kantoor. Via een ogenschijnlijk ingewikkelde omweg worden we naar de Salon Blanco gedirigeerd. De gangen en het trappenhuis doen denken aan een vervallen kantoor uit de jaren zestig, met bladderende verf, kapotte vloertegels, oude kantoormeubelen en aftandse prikborden met vakbondmededelingen en strijdkreten. Niks grandeur, tot aan de witte zaal - zeg maar een soort 'troonzaal' - eigenlijk (foto). Hier wel een rood podium, een rode loper, veel marmer en goud. En twee vakken voor de pers.

De Argentijnse president Néstor Kirchner is geheel tegen zijn gewoonte in stipt op tijd, vergezeld van zijn op zijn zachtst gezegd opvallende echtgenote senator Cristina Fernández de Kirchner. Om te zeggen dat het echtpaar popelt van verlangen om de Nederlandse gasten te ontvangen, nou nee. Kirchner doet zijn best, zo lijkt het bij het handen schudden, maar het blijft stijfjes en onpersoonlijk. Alleen Máxima krijgt er een 'finalemente' uit wanneer ze de in 2003 gekozen president van haar oude vaderland dan 'eindelijk' ontmoet.

De ceremonie is snel over. Wij moeten snel naar buiten. De koninklijke gasten verdwijnen met het presidentspaar naar een zijkamer voor het traditionele uitwisselen van de cadeau's en lintjes. Orde van San Martín voor Beatrix, Grootkruis Nederlandse Leeuw voor Kirchner.

En niks voor Cristina. Dat was 55 jaar geleden wel anders. Toen kreeg Eva Perón van prins Bernhard in ditzelfde paleis de Huisorde van de Oranjes omgehangen, terwijl elders een koffertje met dertig miljoen gulden van handen wisselde. Het leverde een fikse order op voor Werkspoor.

Nu blijft het bij een paar oude kaarten van Argentinië, die de koningin opvallend nerveus en hakkelend aanbiedt. Ze weet dan waarschijnlijk al dat Kirchner haar dansgala vanavond overslaat; hij moet werken, sociale verplichtingen tellen niet. Ook dat was in Bernhards tijd anders.