Onvergetelijke dag in Bangkok

Een lange dag en een korte nacht. Om half vijf vanmorgen ging de telefoon. Dat was zo afgesproken. Het NOS radioprogramma Met het oog op morgen wilde ‘live’ een paar impressies horen van de eerste dag van het regeringsjubileum. Je wilt een heleboel vertellen, maar zo’n item in een uitzending duurt maar kort en de tijd gaat bovendien razendsnel voorbij.

Vrijdag was een uitzonderlijke dag. Ik heb al heel wat nationale feestdagen en koninklijke hoogtijdagen mogen bijwonen, ook privé, maar dit sloeg alles. Koninginnedag, kermis, Sail, geen van de ons bekende evenementen kan de vergelijking doorstaan met 9 juni 2006 in Bangkok.

Ik heb nog nooit zoveel mensen op straat gezien. Ik heb zeker nog nooit zoveel mensen in gele shirts gezien! Natuurlijk, ik ken het fenomeen van een vol voetbalstadion in - ik noem maar wat - oranje. Maar een hele stad?

Ik heb lopen turven. Donderdag schatte ik het aantal Thai met ‘gele koorts’ op één op de tien, vrijdag droeg misschien één op de vijftig géén geel hemd.

Londen telde één miljoen feestgangers bij het gouden regeringsjubileum van koningin Elizabeth in 2002. De Mall, de lange brede avenue grofweg van Trafalgar Square naar Buckingham Palace, was één mensenzee. De avenues die hier in Bangkok van en naar het Grote Paleis, de Troonhal, de rivier en het monument voor de democratie leiden zijn allemaal breder en langer. En ze waren voller.

Wat echter opviel was de rust en discipline. In Amsterdam loop je aan het einde van zo’n dag op een paar ton afval: blikjes, kapotte plastic bekers, nog meer blikjes en andere rotzooi. Halverwege mijn rondgang door de ‘oude stad’ van Bangkok merkte ik pas op hoe schoon de straten waren ondanks de overal etende Thai. Nog geen blikje of plastic zakje.

Hoogtepunt was voor mij het ontsteken van kaarsen ter ere van de koning, om precies 19.19 uur. Om op tijd op het grote ‘toernooiveld’ te zijn naast het paleis moest ik achterop een motorfiets het helse Thaise verkeer trotseren.

Ik was driekwartier eerder namelijk nog aan de andere kant van de rivier waar de pers was uitgenodigd naar de generale repetitie van de bootprocessie te kijken. En met mij deden dat nog een paar miljoen mensen.

Het verkeer is altijd al een chaos, maar als al die mensen tegelijkertijd naar huis gaan is het nog een graadje erger. Enfin, ik leef nog. © GPD; Foto's: © GPD HJ