« Mabels strijd tegen aids | Hoofdmenu | Pieter ziet het bewijs van zijn gelijk »

Ridderzaal schittert als vanouds

Ridderzaal en Prinsjesdag zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zonder Ridderzaal geen Prinsjesdag. Maar die traditie bestaat pas sinds 20 september 1904. Toen werden de Staten-Generaal voor het eerst geopend in de geheel opgeknapte 'grafelijke zaal.' Nu heeft de Ridderzaal opnieuw een ingrijpende opknapbeurt gekregen.

Ridderzaal1 'Het heeft te lang geduurd en erg veel gekost'. Ook honderd jaar geleden al werd bij bouwprojecten het budget overschreden en de oplevering uitgesteld, zoals De Telegraaf in 1904 constateerde toen de restauratie van de Ridderzaal klaar was. 'Er is met deze herstelling buitengewoon werk geleverd', vond de verslaggever. Acht jaar eerder was al opdracht gegeven voor het redden van het gebouwencomplex waarvan de kenmerkende Hof- of Ridderzaal in gebruik was als pakhuis. De boel stond op instorten, maar het werk was niet eenvoudig.

'Steentje voor steentje moest de afbraak geschieden; telkens immers kon er een aanwijzing voor de oorspronkelijke bouw komen: een deur, een trap, een gewelf. Want er is ontzettend geknoeid aan het grafelijk kasteel. Bij elk der vele verbouwingen werd wat er al stond niet weggebroken, maar ingemetseld zodat er bijna niet meer uit wijs was te worden.' De Ridderzaal (uit 1285), die zijn mooie houten dak kwijt was, werd van boven tot onder afgebroken.

Rzbalkonszwart_1 'Alleen de muren stonden nog om een diepe kuil onder de blote hemel.' Het lange wachten werd echter beloond. 'Er is wat goeds voor de dag gekomen. Het kasteel is vrij gemaakt van de afschuwelijke, geschiedenis onterende aanplaksels. Er staat nu een mooie kopie van een middeleeuws slot'. De zaal werd voortaan bestemd voor de jaarlijkse opening van het parlement, een plechtigheid die tot dan werd gehouden in de (oude) vergaderzaal van de Tweede Kamer.

,,Wederom ben ik in uw midden verschenen, om ditmaal voor het eerst in deze oud-Grafelijke zaal de gewone zitting der Staten-Generaal te openen", begon koningin Wilhelmina haar Troonrede. Maar het voorlezen vergde meer inspanning van Wilhelmina (toen net 24 jaar). Haar stem moest, onversterkt door een microfoon, een veel grotere ruimte vullen. Dat lukte maar ten dele. Geluiden van buiten waren goed te horen.

Troonsiebezwart De speciaal voor deze gelegenheid door architect Pierre Cuypers ontworpen troon 'maakte een machtig schone indruk en komt fraai uit door lijnen en kleuren onder de grootse gewelven van de Hofzaal', aldus het Haagse dagblad Het Vaderland. 'Tegenover de reuzentroon staat het voorzittersgestoelte, maar zo, dat men aan een kinderstoel tegenover een grootvaders armstoel denkt, zo petieterig en mager is de voorzitterszetel gehouden in verhouding tot de troon', zo klaagden anderen.

Met de inrichting werd in die eerste jaren nog geëxperimenteerd. Een commissie meende dat de troon het best aan de korte kant van de 38 meter lange zaal kon staan, voor de schouw. 'Alleen op die wijze kan een waardig binnenkomen van Hare Majesteit de Koningin verzekerd worden,' luidde het advies. Tussen 1905 en 1916 stond het troonpodium daar, maar toen Wilhelmina klaagde dat ze 'de grafelijke zaal' niet geschikt vond, werd de opstelling weer gewijzigd. De troon staat ook nu nog vanaf de hoofdingang gezien rechts. Ook zonder microfoon is de spreker vanaf die plek beter te verstaan.

©GPD, Foto's: ©GPD, Vrom/Siebe Zwart

Reacties

Laat een reactie achter

Reacties worden gemodereerd en zullen niet verschijnen op deze weblog voordat de auteur ze heeft goedgekeurd.

Als u een TypeKey of TypePad account heeft, gelieve u Aanmelden