Fotografen hebben nakijken bij huwelijk

Britse fotografen zijn woedend over de persregeling rond het huwelijk van prins Harry en Meghan Markle. Er is bijna geen mogelijkheid om fatsoenlijke opnamen te maken van het bruidspaar en voor de persvakken moet bovendien fiks worden betaald: 800 euro om bij de rijtoer door Windsor op een verhoging te staan.

Overslaan is voor Britse fotografen geen optie. Maar het werken is vrijwel onmogelijk en ervaren vakmensen als Tim Rooke en Arthur Edwards zien daarin de hand van prins Harry die net als zijn broer William al een leven lang een moeizame relatie heeft met de pers. ,,Op de eerste tekeningen voor de persplekken was er nog wel ruimte”, aldus Rooke.

Hij deed die uitspraak vorige week, lang voor de voor Meghan dramatische gebeurtenissen rond haar vader Thomas Markle. De moeizame relatie is sindsdien zo mogelijk nog moeizamer, waarbij volgens veel waarnemers Kensington Palace ook enige schuld draagt door vader Markle niet beter te begeleiden en helpen in de strijd met de Britse media.

Bij het huwelijk zijn maar vier fotografen van de zogenoemde Press Association uitgenodigd om dichtbij de ingang van St George's Chapel te werken. Alle anderen konden meedingen voor een betaalde plek op fikse afstand, in feite zonder goed zicht op het bruidspaar. ,,Beschamend dat ik in Nederland, Noorwegen, Zweden, Denemarken, Brunei, Spanje en Griekenland, en waar dan ook waar ik koninklijke huwelijken heb gefotografeerd dat zonder te betalen kan doen, maar dat ik in eigen land met minachting wordt behandeld”, twitterde veteraan Tim Rooke.

Geld vragen voor de beste plekken is overigens niet helemaal nieuw. Dat gebeurde eerder ook bij het huwelijk van prins William, waar fotografen die voor Buckingham Palace wilden staan om 'de kus' vast te leggen ruim 1100 euro moesten neertellen. Maar anders dan nu bij Harry, gaf dat wel de garantie dat er goede opnamen te maken waren. ,,Nu moeten we betalen voor de tweederangsplaatsen”, aldus een anonieme Britse royaltyfograaf tegen het Canadese weekblad Maclean's.